Lepelenburg. Twee doeltjes. Twee voetbalteams. Een handjevol denkbeeldige lijnen die het veld markeren. En óp dat veldje, bewegingsloos, kaarsrecht en zichtbaar ontspannen tussen het drukke voetbalgedoe: Frans Sahijs (39).
Goedemiddag. Zit je niet een beetje in de weg?
,,Tja, als je dit veld ziet als voetbalveld, misschien wel. Maar ik zie het als een samenkomst van mensen. Mensen die barbecueën. Voetballers. Een man met een kind. Mensen die aan yoga doen. Losbandigere types. Studenten die een wijntje drinken en stilletjes verliefd worden. En ikzelf natuurlijk. Niemand zit elkaar in de weg. We zijn hier simpelweg allemaal.’’
Wat ben je aan het doen?
,,Je kan je aandacht focussen op één punt, recht vooruit, als een laser, zo strak, nergens anders rekening mee houdend, zoals een roofdier doet. En je kan een panoramische blik hebben. Álles zien en tegelijk niets, met een wijds blikveld, zoals een giraffe doet. Dat doe ik nu ook. Opgaan in alles.’’
En wat zie je allemaal om je heen gebeuren als je de wereld door de ogen van Frans bekijkt?
,,Je kan beter vragen wat je níet ziet gebeuren. Neem dat eenvoudige stukje papier waar jij op aan het schrijven bent. Dat komt van bomen die water en zonlicht nodig hadden. In, op en onder die bomen leefden dieren. Houthakkers zijn ermee bezig geweest. Die hebben gegeten en dat eten is érgens vandaan gekomen. Dat heeft ook een verhaal. Het hout is vervoerd. Misschien per schip en later in een vrachtwagen. Het is bewerkt. Ga zo maar door. Je kan wel 74.000 verhalen zien in dat ene velletje. Dat is dan een voorzichtige schatting. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de potentie van dat vel dat ook weer tienduizenden verhalen kan herbergen. Zo vertegenwoordigen deze mensen en dingen hier om me heen ook verhalen, die je met elkaar kan vermenigvuldigen tot in het oneindige. Dát zie ik.’’
Dank voor dit lesje filosofie!
Frans neemt zijn houding weer aan. Stadsleven fiets door, tollend van Frans’ verhaal…
