Niet vissen, toch voeren

Willem Levering (79) staat met een plastic bakje langs de Tolsteegsingel. Op zijn bootje ‘Reiger’ zit reiger Pietje. In het gras staat nóg een reiger, naamloos. Om en om krijgen ze een stuk vis toegeworpen van Willem. ,,Goh, ze zijn met z’n tweeën vandaag.’’

We kennen Willem nog van een dagje dobberen en hengelen, afgelopen zomer. Bij goed weer gaat hij elke dag in zijn gemotoriseerde bootje de Utrechtse singels en grachten op. Urenlang heeft hij gezelschap van een reiger die op het puntje van zijn boot zit. Pietje. De vangst is voor hem.

Gedurende de wintermaanden is het te koud om met een bootje op het water te vertoeven. Toch wil Willem Pietje niet in de steek laten. Dus gaat hij elke dinsdag naar de markt op het Smaragdplein. Daar koopt hij een paar kilo vis. Sardientjes, sprot en schelvis. Bij de vishandel in de Twijnstraat krijgt hij vaak de restanten zalm mee.

De vis verdeelt hij thuis in plastic bakjes. Voor elke dag eentje. ,,Soms twee, als de meeuwen bijvoorbeeld mee-eten.’’ De vriezer staat er vol mee.

’s Winters, rond een uurtje of tien, wandelt hij dagelijks van de Schutterstraat naar zijn bootje langs de Tolsteegsingel, zoals vandaag. ,,De reiger zit óf al op mijn boot te wachten, óf hij komt aanvliegen zodra ik op de brug loop.’’

Inmiddels hebben ook de meeuwen, ganzen (‘die komen bij de Kruisvaart vandaan’), zwanen, meerkoeten en eenden Willem in de gaten. Daarom neemt hij ook vaak brood mee. Soms gaat hij ’s middags terug voor een tweede eetsessie, als er veel eters zijn.

Terwijl hij de reigers voert, schreeuwen ín en boven het water de andere vogels op zijn aandacht. ,,Ik mis het vissen. De dagen duren zo lang, als ik het water niet op kan.’’

Zodra het een graadje of tien wordt, stapt hij weer in zijn bootje. De motor staat al klaar thuis. Ook heeft hij allemaal nieuwe vislijnen gemaakt. Nog even geduld. Hij gaat naar huis. Pietje gaat alvast op het puntje van de boot zitten. De rest van de gevederde vreetzakken druipt af.