Het is de week van Gay Pride. Dit jaarlijkse homozichtbaarheidsfeest is nog altijd nodig, zegt Richard Keldoulis (46). ,,In het leger, op sportclubs en in religieuze kringen wordt homoseksualiteit niet altijd geaccepteerd. En ‘s nachts om vier uur loop ik nog steeds niet graag hand in hand met mijn man Elard over het Leidseplein.

Maar het serieuze gedoe over politici, Marokkanen en agenten die moeten meevaren, morgen tijdens de botenparade, laat hij graag aan anderen over. Hij is meer van de categorie lol en de knipoog.

Dus deze week is hij Jenny Hopelezz, gastvrouw van de Drag Queen Olympics. Vanavond, op de Westermarkt, strijden de beste transseksuelen en transgenders ter wereld om het goud op de onderdelen handtaswerpen, touwtrekken op hoge hakken en de honderd meter stilettosprint.

Terwijl Richard alvast zijn Jenny-outfit aantrekt, vertelt hij meer over zijn alter ego, Miss Hopelezz: ,,Jenny is een single mother met twee kinderen. Een 5 jaar oude tweeling: Gina en Tina. Ze houdt van sport, aerobics en Tequila Sunrise drinken, vooral met de dames Dotty Glamour, Windy Mills en Raoul La La. Jenny is tien jaar jonger dan ik. Ze is lief, geen bitch.”

Hij heeft er zin in. Beetje poederen. Lippenstiftje erbij. Zeer roze. Kamelenwimpers opplakken. Pruik op. Wenkbrauwen aanbrengen op het voorhoofd. Pruik rechtzetten. Zonnebril in het haar draperen. Alvast de hakken (centimetertje of 12) klaarzetten. ,,Het rode jurkje doen?”

Dan trekt Richard een enorme kont aan. ,,Heeft m’n man voor me gemaakt. Romantic, niet?” knipoogt hij. Pardon, zij moeten we inmiddels zeggen. Panty aan. ,,Hmmm.”

Jennifer: ,,Richard bedacht me acht jaar geleden tijdens een vakantie op Mykonos, dat Griekse homo-eiland. Hij hoorde Let’s get loud van Jennifer Lopez. ‘s Nachts droomde hij over een persiflage op haar. Toen bedacht hij mij, met kont.”

Het wordt lachen vanavond met de Drag Queen Olympics, glundert ze: ,,Handtasjes die overal heen vliegen. Tja, ze gooien als homo’s, had je iets anders verwacht? Touwtrekkende mannen verkleed als vrouwen en vrouwen verkleed als mannen.Maar goed, zegt Jenny. Er zijn nu zo’n dertig mensen die meedoen met de Olympics. Maar je kunt je nog opgeven.

Dus heb je vanavond niets te doen en heb je altijd al met handtassen willen gooien voor een duizendkoppig publiek, terwijl je een pruik op hebt.

En zo zal het nog een jaar gaan. Dan is de ark van Johan Huibers (50), Roys vader, af: 135 meter lang, 29 meter breed, 22 meter hoog.

Het is Huibers’ tweede ark. De eerste, ‘een kleintje’ (75 meter lang), was nodig om geld op te halen. Hij voer ermee door Nederland. Bezoekers brachten genoeg geld op voor ark II. Die wordt net zo groot als die van Noach. Daarmee wil hij de wereldzeeën bevaren.

Huibers wil naar Kopenhagen, Hamburg en in 2012 naar Londen varen om de Olympische Spelen daar van een religieus tintje te voorzien. Bovenin komen de huisdieren. Beneden de wilde dieren. En er komen twee amfitheaters met elk 2200 zitplaatsen.

,,Ik zal lid moeten worden van geitenclubs, koeienclubs en andere dierenclubs. Anders mag je de dieren niet houden.” En een giraffe? ,,Die zal ik nu en dan moeten lenen, want die kun je niet zomaar houden.”

Hij is net terug uit Midland, Texas, waar hij met Amerikaanse ondernemers heeft gesproken over een overtocht naar de VS. Hij krijgt verzoeken uit de hele wereld. Arken op bestelling. Hij lacht erom.

Eerst Amerika. ,,Het valt niet mee om de ark daar te krijgen. Ze willen bijvoorbeeld bouwtekeningen zien. Maar die heb ik niet. Het zit in m’n kop. Soms wijzigen de plannen per dag. Als de ark klaar is, dán kunnen ze tekeningen krijgen.”

Ook vrezen ze aan de andere kant van de oceaan voor demonstraties, ophef en ander gedoe als de Ark van Johan de havens binnenvaart. ,,Die Amerikanen willen een ark voor de christenen. Terwijl ik juist de ongelovigen wil bereiken.” Het komt goed. Als je dat niet gelooft, moet je er niet aan beginnen, vindt hij.

Huibers is vorige week meteen even langsgeweest bij een adviseur van ex-president Bush, maar dat vergt wat uitleg: ,,Kijk, in Amman, Jordanië is binnenkort een schrijnend gebrek aan drinkwater. Water zal duurder worden dan olie. De Wereldbank wil water uit de Rode naar de Dode Zee brengen. Ik wil juist water uit de Middellandse Zee daarheen brengen. Een miljardenproject. Daar heb ik Bush bij nodig.”

Huibers’ vrouw Bianca vraagt hem soms of het allemaal niet te veel is. Huibers vindt van niet. ,,Het staat allemaal in de Bijbel,” grijnst hij. ,,Lees Ezechiel 47 maar eens. Dat water zal over de berg bij Jeruzalem naar Jordanië gaan. Dus. En er zal vrede komen. Ik móet dus wel.”

En o ja, na deze ‘grote ark’, komt ark 3. Nog niemand weet het, maar die wordt nóg groter. Maar waarom Johan, waarom? ,,Ik wil dat mensen een relatie met God aangaan. Ik geloof namelijk dat mijn leven na tachtig á honderd jaar niet eindigt, maar begint. Voor mij wordt het ge-wel-dig, maar voor anderen een ramp. Díe mensen wil ik helpen. Ik móet wel, want als ze niet zoeken naar God, dan is God keihard. Maar eerlijk. En dus bouw ik arken. Om mensen dichter bij God te brengen.”

Ze zijn inmiddels al bijna veertig jaar de enige ondergrondse kwekers. En daarom meteen de leukste.

Het doet allemaal wat surrealistisch aan: donkere, kille grotten, met hier en daar aftakkingen. Nauwelijks verlichting. Ja, soms een lamp. Een echo. Een rondleiding. En dan ineens, als je de hoek omslaat: Mia!

Vanaf een zelfgebouwd karretje werpt ze een schaduw op bedden met champignons. Plukken.

En manlief Pierre, brommend achter een champignonnenweegschaal. Dat je niet rijk wordt van dit werk. Dat de Ronda’s weigeren mee te doen aan massaproductie en bovengrondse miljoenenbedrijven. Geen radio. Geen collega’s. Alleen Mia en Pierre. En hun champignons. ,,Al sinds 1972. Lekker rustig, zegt Mia.

Met gids Jacques Huinck (74) kom je nog eens ergens. En kom je nog eens wat te weten. ,,Vroeger reden hier paarden met wagens om alle mergel af te voeren. Die paarden scheten zich een ongeluk. En op die poep groeiden champignons. Dat inspireerde tot kweken. Tientallen jaren was de champignonindustrie een florerende Maastrichtse bedrijfstak.

Jacques kent de grotten van de Sint Pietersberg als zijn broekzak. In 1951 kwam hij er al, getuige de handtekening die hij toen achterliet in houtskool. ‘Jacques Huinck 51′ staat er nog steeds.

Hij ontdekte de tekst toen hij zeven jaar terug gids werd. Ineens kwamen de herinneringen. Over hoe hij daar met een meisje kwam, zonder licht. ,,Batterijen vergeten. Ik verbrandde de blaadjes uit haar agenda. Totdat ze op waren. Van knuffelen kwam het niet. Een week later stuurde ze een brief. ,,Dat ze het toch maar wilde uitmaken. Ze vond me een rare snuiter.”

Maar goed, of hij iets over de geschiedenis van de grotten mag vertellen a.u.b. Gooi er een kwartje in en hij kletst voor een knaak: ,,Eigenlijk begon het toen het hier, op de plek die we nu Maastricht noemen, nog zee was, miljoenen jaren geleden.

De mergel is het resultaat van al die zeedieren die gedurende die jaren stierven en hun skeletjes, kalk dus, opstapelden op de bodem. Dat is wat we nu mergel noemen. Rond 1200 ontdekte men dat mergel prima kan dienen als bouwmateriaal. Voor kerken, boerderijen, huizen. Ze groeven en groeven. En uiteindelijk ontstond er een 220 kilometer lang gangenstelsel.

Rond 1900 stopten ze met graven wegens instortingsgevaar. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog hebben ze een kluis gebouwd hier in de berg. Daar hebben ze zo’n 750 schilderijen opgeslagen uit het Rijksmuseum, bang als men was voor bombardementen in Amsterdam.”

Maar boek zelf eens een grottentocht bij Jacques! En bezoek anders www.maastrichtunderground.nl of www.grottenverhalen.nl. En o ja, zegt gids Jacques: De champignons van Mia en Pierre zijn heerlijk!

Welkom op het Truckstar Festival. Op en rond het TT Circuit Assen staan tweeduizend vrachtwagens, veelal met de neus naar het circuit. Het truckersfeestje telt dit jaar 65.000 bezoekers.

Voor elke wagen zitten over het algemeen de bestuurder, collega’s, vrienden en familie. Wat ze doen? Zitten. Ouwehoeren. Lachen. Bier drinken. Barbecueën. En muziek draaien. AD/DC. Techno. En Jan Smit. Alles.

Soms kom je een variatie tegen op dat thema. De Routetoeters bijvoorbeeld, uit Gorinchem, hebben een zwembadje meegebracht. Even verderop staat de complete inventaris van een kroeg uitgestald, compleet met barkrukken en bar. Sommige bestuurders hebben koelvriescombinaties mee. Anderen vijf bankstellen.

Routetoeter Ewout legt uit dat hij en zijn collega’s al sinds vrijdag in hun badje zitten. Lachen. Ze zijn er even uit geweest: om bier te halen. Van de activiteiten op het Lange Rechte Stuk voor de tribune, zoals de caravanrace, de uitverkiezing van de mooiste vrachtwagen en de decibellencontest, krijgen ze niets mee. Ewout spuit nog maar eens een voorbijganger nat.

Op dat moment is Jeroen Gijsbers (23) uit Panningen bezig met een potje autovoetbal. Dat is niets minder dan met vier gare personenauto’s over het Lange Rechte Stuk gieren, scheuren en piepen, in de hoop de grote, ronde bal via een bumper tussen de pylonen te duwen. Applaus en gelach vanaf de tribune: een rode Volkswagen Polo stuitert op de bal.

Na de wedstrijd beschouwt Jeroen, bij pitbox 19, zittend op de motorkap, de wedstrijd na. De koppeling is kapot, de carrosserie is gedeukt, bumper ligt eraf. Total loss. Een simpel optelsommetje leert dat hij en zijn collega’s bij Lucas Logistics er negen auto’s doorheen hebben gejaagd dit weekend.

Het is een mooi festival, zegt Jeroen. ,,Truckers staan altijd in een kwaad daglicht. Altijd geklaag dat we te vaak inhalen, gezeur over gekantelde vrachtwagens, we rijden nooit hard genoeg – noem maar op. Dit weekend ziet iedereen dat we een mooi feest kunnen bouwen. Nu zijn wij even de helden die iedereen vermaken.”

Een held, zo voelde Frank Bijsterbosch (27, chauffeur bij Mammoet), zich afgelopen nacht ook, toen hij op zijn vrachtwagen stond. ,,Ik was ineens een discjockey. Tja, zo gaat dat hier. Ik ben mijn stem kwijt. Ligt vast nog op de wagen,” klinkt het schor.

Nu zit hij met drie collega’s apathisch voor zich uit te staren. De heren zijn een beetje moe.

O ja, veel chauffeurs hebben nog een verzoekje. Of we hun bedrijfsnaam willen noemen. Het zijn namelijk barre tijden, met hoge brandstofprijzen en de recessie. Veel rijden, nooit thuis, weinig verdienen. Gratis reclame kan geen kwaad. Nou vooruit dan maar, omdat het zo’n mooi feestje is: de hartelijke groeten van Lindeloof, Van Buren, P. J. Hoogendoorn, Beets, Van der Wal en Den Hartogh.

,,Mijn dieren hebben een schitterend leven in wat je gerust een viersterren-nertsenhotel kan noemen,” zegt fokker Cor Warnaer uit Dirksland.

Hij dreigt zijn bedrijf ‘en dus mijn pensioen’ kwijt te raken.

Rij acht. Hok achttien. Moeder nerts en haar negen pups maken het goed, ziet Warnaer (44). Hij verzorgt ze met liefde, zegt hij. Ze krijgen het beste eten (kip en vis), in de mooiste hokken met altijd vers water. Glanzend bruin of wit zullen worden.

Lekker groot ook. De kleintjes leveren tezamen genoeg pels voor de mouw van één jas. Misschien worden ze een hoed.

Zielig? ,,Nee,” zegt hij. ,,Ze hebben het nergens zo goed als hier, zonder natuurlijke vijanden. Ze worden heel humaan geëuthanaseerd. Ze worden vergast, gaan slapen en sterven. Zó gebeurd. Vinden we het stuk varken op de barbecue zielig? Of de kip op ons bord? Ik hou van deze diertjes.”

Dieren fokken en doden voor een luxe én vervangbaar product is onredelijk, vinden onder meer SP, PvdA en PVV. Dat betekent het einde van de 170 nertsenhouders die jaarlijks 4,5 miljoen dieren fokken voor de vervaardiging van bontjassen, -sjaals en -hoeden.

De Kamer wil de fokkers geen financiële compensatie geven. Onderzoekers van Deloitte hebben becijferd dat de fokkers al in 2010 al in de rode cijfers duiken. Gemiddeld zullen ze elk zo’n negen ton schade oplopen.

Volgens Wim Verhagen van de Nederlandse Federatie van Edelpelsdierenhouders (NFE) raken de fokkers daarnaast gemiddeld zo’n vijf miljoen euro kwijt, omdat ze met een overkoopbaar bedrijf zitten. De NFE hoopt dat de Eerste Kamer het wetsvoorstel afkeurt. ,,Doen ze dat niet, dan stappen we naar het Europees Hof.”

COPRODUCTIE MET MET EDDY VAN DER LEY

Met zijn dodemansrit op Koninginnedag liet Karst Tates een hele natie met vraag- en littekens achter. Ook de vrienden uit de laatste episode van zijn leven, Paul, Michel, Wendela en Marijke, typeren hem als attent, lief en sociaal geëngageerd.

Ja, Karst hád een hekel aan het koningshuis en wás gefrustreerd door het verlies van zijn baan. ,,Maar zo’n aanslag? Zo was hij niet. Waarom deed je het, Karst, waarom?”

Karst en het koningshuis, het was altijd al een ongelukkige combinatie, schetsen vrienden en collega’s. In de pauzes bij werkgever distributiebedrijf Interlanden of tijdens discussies in de kroeg of aan de keukentafel: Karst toont zich een verklaard anti-monarchist.

,,Hij noemde ze huichelaars,” zegt collega en vriend Paul*. ,,Ze leefden van óns belastinggeld, terwijl wij wél hard moesten werken. Dat vond hij onrechtvaardig.” Ook kennissen van vóór zijn Interlandentijd herkennen de antiOranje-sentimenten. ,,De normaal zo rustige Karst raakte altijd erg opgefokt als het ter sprake kwam,” zegt één van hen. ,,Karst was heel principieel over onrecht.”

Vriend Michel: ,,Hij was niet agressief, wel fanatiek. Hij moest niets hebben van die zakkenvullers van het koningshuis. Een kwestie van principes.” En collega Marijke ter Buurkes: ,,Dat het koningshuis leeft van ons belastinggeld, druiste tegen zijn gevoel in. Dat liet hij heel duidelijk blijken.”

Karst Roeland Tates (6 maart 1971) kent een soepele en onbezorgde jeugd. Hij is het op één na jongste kind in een normaal gezin met twee zussen en een broer. Zijn vader is ambtenaar bij de gemeente Arnhem, moeder is huisvrouw en later vrijwilliger in de hulpverlening. Het gezin woont in Duiven en als kind gaat Karst naar de plaatselijke Thuvineschool.

Toenmalig directeur Stef Schaap herinnert zich hem als een ‘leuke knul’. ,,Hij was vrij klein, maar stond zijn mannetje. Karst kon behoorlijk voetballen en was goed in judo. Hij was niet haantje de voorste, maar stond wel altijd in het middelpunt. De meiden in de klas waren dol op hem.”

Karst ontpopt zich als een open, sociaal kind. ,,Zoals iedereen in het gezin,” zegt Schaap. ,,Het waren vriendelijke en erg betrokken mensen. Zijn moeder hielp mee met sportdagen en het organiseren van volksdansen en lezen.”

Karst gaat in 1983 naar het Liemers College in het nabijgelegen Zevenaar, waar het gezin ook naartoe verhuist. In de brugklas is Henk van der Ploeg zijn mentor en geschiedenisleraar. Hij typeert Karst als ‘een gewone jongen’. ,,Hij maakte op een normale manier deel uit van de groep. Sprong er niet bovenuit, maar was ook geen buitenbeentje. Hij had een frisse uitstraling en was goed in gym.”

Hij rondt de havo zonder doublures af. Hij haalt zijn diploma met voornamelijk zesjes, weet Van der Ploeg nog. Een poging ook het vwo-diploma te halen, strandt al snel. ,,Dat leek te hoog gegrepen. In vwo 5 had hij veel onvoldoendes. Hij zag wel in dat hij van school af moest.”

Karst gaat naar de Hotelschool in Apeldoorn, maar kapt die opleiding na anderhalf jaar af. In de jaren erna doorloopt hij de militaire dienst en verslijt hij diverse baantjes. Rond 1998 zit Karst aan de grond, vertellen zijn ouders tegen het ANP in het enige interview dat ze geven. Hij maakt schulden en leidt enige tijd een zwervend bestaan.

In 2000 volgt een kentering. Karst krijgt een baantje als pompbediende bij een Texaco-tankstation in Apeldoorn, betrekt een zolderkamer in een studentenhuis aan de Bosweg en lost zijn schulden af. ,,Die prestatie hebben we nog samen gevierd,” vertelt zijn vader.

Op Erick Kompier, eigenaar van het pompstation, maakt Karst een uiterst betrouwbare indruk. ,,Hij bemande het pompstation vaak in zijn eentje en kon die verantwoordelijkheid prima aan.” Geconfronteerd met een afbeelding van Karst, in blauw shirt en getooid met hanenkam, deinst de familie Kompier terug. ,,Verbijsterd waren we, toen we hoorden dat híj de dader was,” zegt Kompier. ,,Eng om die afbeelding te zien,” zegt zijn tienerdochter. ,,Arme Karst,” voegt ze toe.

In het studentenhuis, niet ver van monument De Naald, leeft Karst zijn eigen leven. ,,Hij was erg op zichzelf,” zegt zijn toenmalige medebewoonster Margriet Jesse. ,,Karst kookte zijn potje, rookte zijn blowtje en keek tv. Ik woonde direct naast hem, maar we hadden nauwelijks contact.”

Na een jaartje verhuist Karst naar een zelfstandige woning aan de Chamavenlaan, elders in Apeldoorn. In 2004 zegt hij zijn baan bij het tankstation op. ,,Dat vonden we jammer,”zegt pomphouder Kompier. ,,Maar na vier jaar vond hij het tijd voor iets anders dan de pomp. Die keuze hadden wij te respecteren.”

Hij schrijft zich in bij een uitzendbureau en krijgt halverwege 2005 werk bij Interlanden in Apeldoorn, een distributiebedrijf voor drukwerk. ,,Het viel me meteen op hoe ijverig, rustig en sympathiek hij was,” vertelt collega Paul. ,,En hij werkte hard voor zijn geld.” Dat is ook de ervaring van Marijke ter Buurkes, een andere collega. ,,Hij was altijd als eerste op het werk, had gevoel voor het bedrijf en kwam op voor de rechten van de werknemers. Bij maandvergaderingen stond hij als eerste op om te zeggen dat wij meer geld moesten verdienen. Dat vonden wij ook, maar híj zei het.”

Karst werkt zich snel op. Hij sleept een vast contract in de wacht en krijgt de functie van aanvoerder toebedeeld; met de heftruck moet hij de pakketten met folders aanleveren. ,,Karst was mijn beschermengel,” zegt Marijke. ,,Als iemand mij op m’n donder gaf, zei hij: ‘Doe eens rustig aan tegen dat meisje!’ Heel lief. Hij flirtte ook altijd, op een leuke manier. ‘Hé seksdwerg!’ riepen we als hij kwam aanzetten in zijn blauwe ribbroek, T-shirt en het gekke, blauwe tasje dat hij altijd bij zich had. Vond hij wel grappig.”

Karst heeft zelfspot, zegt Paul. Wat hij zegt, is duidelijk en raak. Variërend van gortdroog tot grappig. En soms ernstig, als het koningshuis ter sprake komt. ,,Ja, dan werd hij fanatiek in zijn mening. Maar niet agressief.”

Paul wil zijn herinneringen over Karst graag kwijt, het spreekverbod van werkgever Interlanden en de recherche ten spijt. ,,Ik wil laten weten dat hij geen eenzame, psychopathische gek was.” Paul is nog aangedaan en verward. Geconfronteerd met de laatste afbeelding van Karst, valt hij even stil. ,,Het is zo onwerkelijk,” stamelt hij.

Tussen hem en Karst ontwikkelt zich een vriendschap. Ze drinken biertjes na het werk en soms tijdens de weekeinden. Paul gaat naar grote housefeesten, Karst niet. Hij houdt niet van nachtenlang dansen, maar van pop-rockmuziek uit de hitparade van de jaren ’80.

Karst lijkt goed in zijn vel te zitten. Hij haalt zijn rijbewijs en verhuist naar Velp. Zijn eerste auto is een Suzuki, weet Paul. ,,Een blauwe.” In 2007 verruilt Karst zijn kamer in Velp voor een appartement in Huissen. Met zijn salaris, rond 1300 euro, kan hij de huur van 580 euro best opbrengen. Zijn blauwe Suzuki wisselt hij in voor een zwarte, een Swift, die hij koopt van een Turkse collega. Ook neemt Karst een nieuw kapsel, een kleine hanenkam. ,,Vond hij stoer.”

Paul introduceert Karst bij Michel en Wendela, met wie ook een vriendschap ontstaat. ,,Hij was heel leuk en ontspannen met onze twee kinderen,” zegt Wendela in haar flatwoning in Apeldoorn. ,,Híer zat hij altijd,” wijst ze naar de lege plek op de bank. ,,Heel vreemd om dat te beseffen. Weet je, ik heb ook regelmatig in zijn auto gezeten. Die zwarte Suzuki, ja.”

Michel: ,,Karst was zó’n vent. Toen we even aan de grond zaten, gaf hij ons geld voor eten en sigaretten. Huisje-boompje-beestje was niets voor hem. Gedoe, vond hij dat. Je moet al genoeg in het leven, vond hij.” Wendela: ,,We vroegen wel eens of hij geen vriendinnetje wilde, maar dan zei hij: ‘Mwoah, dat komt misschien vanzelf een keertje’. Het leek hem niet echt te passen.”

Dat hij er rechts-extremistische ideeën op na heeft gehouden, zoals op grond van zijn tatoeages is onderzocht door de Nationale Recherche, kan niemand van zijn vrienden zich voorstellen. ,,Ik weet dat hij een tatoeage van een anker op zijn lichaam had,” zegt Wendela. ,,Maar dat was heel onschuldig.” Paul: ,,En zou hij als rechts-extremist een auto kopen van een Turk?”

Paul: ,,Materiële zaken boeiden hem niet. Alleen kleding vond hij belangrijk. Hij zag er graag netjes uit. In zijn vrije tijd liep hij bij voorkeur in bloesjes en spencertjes. Net als op Koninginnedag, ja.”

In september 2008 neemt de spanning op zijn werk toe, als werkgever Interlanden moet reorganiseren. Paul: ,,Iedereen baalde ervan. Karst ook. Hij had het gevoel dat hij harder moest werken voor minder geld. Daar kwam zijn rechtvaardigheidsgevoel weer opzetten.” Marijke: ,,Hij zou aanvoerder worden bij een andere groep, was het plan. Daar baalde hij van. En hij was boos dat we minder zouden verdienen.”

Anders dan zijn collega’s blijft Karst plotseling weg van het werk. Marijke: ,,Daar snapten we niets van. Zo was hij niet.” Eind 2008 krijgt Karst ontslag.

Tussen kerst en oud en nieuw komt hij langs bij Michel en Wendela. ,,Hij gedroeg zich heel normaal,” herinnert Wendela zich. ,,We hebben samen nog de kerstboom afgetuigd. Gezellig. Hij maakte zich geen zorgen. Zei dat hij wat geld opzij had gezet. Ook was hij bezig met een opleiding voor in de beveiliging.”

Karst mist de trouwerij van het stel, op 5 januari. Hij zegt verhinderd te zijn. ,,Daarover voelde hij zich schuldig. Een paar dagen later kwam hij langs met een felicitatiekaartje. Heel attent.”
Vanaf februari is het stil rond Karst. Bij zijn vrienden in Apeldoorn laat hij zich niet zien. En thuis in Huissen maakt hij op medebewoners een teruggetrokken indruk. ,,Het was altijd al wat stil, maar hij gedroeg zich de laatste maand ook vreemd,” zegt buurman Jan Derksen. ,,Zo stuurde hij de toekomstige bewoners van zijn appartement weg toen zij het parket wilden opmeten.”

In maart loopt een kennis uit Velp Karst tegen het lijf in café ‘t Pintje. Hij treft een gefrustreerde Karst aan. ,,Hij was gedeprimeerd, baalde van zijn situatie als werkloze en merkte op dat het leven ‘op deze manier geen zin meer had’.” Ook laat Karst doorschemeren ‘niet in een wereld te passen waarin alles moet’.

Op woensdag 29 april feliciteert hij zijn moeder telefonisch met haar verjaardag. ,,Hij klonk vrolijk en opgewekt,” zegt zijn moeder tegen het ANP. Hij kondigt aan op 3 mei het feestje ter ere van haar verjaardag te bezoeken, maar verzwijgt dat hij op 1 mei de sleutel van zijn appartement in Huissen moet inleveren.

Op 30 april sleurt hij tijdens een maniakale dodemansrit zeven mensen de dood in. Zijn vrienden kijken verbijsterd naar de tv. ‘Onze Karst? Kijk dat bloesje. Inderdaad!’ Die nacht sterft Karst even voor drie uur in het ziekenhuis, met zijn ouders aan het bed.

De vrienden van Karst blijven met levensgrote vraagtekens achter. ,,Ik kan niet geloven dat hij bewust onschuldige mensen heeft willen doodrijden,” zegt Paul. ,,Zo was hij gewoon niet.” Michel en Wendela mijden sinds de aanslag alle kranten en nieuwsprogramma’s. ,,Dat kunnen we niet aan,” huivert Wendela.

,,Moet ik hem herinneren als vriend of moet ik hem haten?” worstelt Michel met zijn gevoelens. ,,Oké, hij haatte het koningshuis, maar dat rechtvaardigt deze daad niet. Hij had nota bene alles keurig op de rit, tot die reorganisatie bij Interlanden. Zou dat tot kortsluiting hebben geleid?”

Paul denkt vaak terug aan een opmerking van Karst. ,,Hij zei eens dat hij de veertig niet zou halen. En dat zijn dood goedschiks of kwaadschiks zou gaan. Ik ging er verder niet op in. Iedereen zegt weleens gekke dingen, toch? Maar nu krijg ik kippenvel van die opmerking. Bedoelde hij dít?” Paul weet het niet. ,,Leefde hij nog maar. Dat kon hij alles uitleggen. En gestraft worden. Karst, man, waarom deed je dit?”

*De naam van Paul is gefingeerd.

—

Hoogleraar: De woede stapelde zich wellicht op

,,Karsts levensverhaal wekt de indruk van iemand die constant op de vlucht was voor zichzelf en voor het leven,” zegt Corine de Ruiter, hoogleraar forensische psychologie aan de Universiteit van Maastricht.

,,Er lijken periodes van depressiviteit te zijn geweest, wellicht afgewisseld met periodes waarin het beter ging. Zijn cannabisgebruik kan een manier zijn om gevoelens van angst en somberheid te onderdrukken.,,Uiteindelijk maakt hij geen carrière en heeft geen eigen gezin en langdurige vriendschappen. Hij rechtvaardigt zijn levenswijze door tegen de nieuwe contacten die hij opdoet te verklaren dat hij geen belang hecht aan materiële zaken en een relatie gedoe vindt.

Een burgermansbestaan is niets voor hem, verklaart hij. Maar misschien was dit een pose om zijn onzekerheid, somberheid en verongelijktheid te verbergen.

Maar er was van alles aan de hand. De verongelijktheid zie je terug bij Interlanden waar hij uit woede zomaar wegblijft. Kennelijk kon hij niet adequaat met deze teleurstelling omgaan, zoals zijn collega’s dat deden. Hij moet op 1 mei zijn huis uit en zit met opgestapelde woede over de wereld en zijn eigen onvermogen om zijn leven vorm en zin te geven.

Mogelijk dat van binnen het lijntje breekt in de aanloop naar Koninginnedag, wanneer Nederland een instituut bejubelt waar hij een hekel aan heeft.”

Zo’n 5000 belangstellenden hebben zich aan het begin van de avond verzameld op het Marktplein. Rondom het plein staren agenten in koppeltjes van twee zwijgend de menigte in. In de omliggende straten surveilleren dienders op de fiets en te voet.

Dit kon wel eens een van de best beveiligde herdenkingen ooit zijn. Delen van de binnenstad zijn ontoegankelijk voor auto’s. Dat geldt ook voor die van bewoners. Even voor half acht tonen de grote schermen een schematische weergave van het Marktplein. Te zien zijn grote, rode pijlen en het woord nooduitgang.

,,Ze hebben zelfs aan vluchtroutes gedacht,” fluistert een man tegen zijn vrouw, die zichzelf met haar rug tegen zijn borst heeft gevlijd. Ze lacht flauwtjes en zegt: ,,Tja, kennelijk is dat nodig tegenwoordig.”

Het stel is met de duizenden andere Apeldoorners bijeengekomen om collectief te rouwen om het drama van vorige week. Iedereen luistert aandachtig naar het orkest en het koor. Melodieën golven in mineur over het plein.

De schermen tonen foto’s van de bloemenzee. De beelden van Karst Tates, zijn zwarte Suzuki en het leed dat hij veroorzaakte, spoken door de hoofden. Dan verschijnen zes kaarsen in beeld. ,,Voor Karst geen kaars,” merkt iemand op. Dat de aanslag een achtste leven zou eisen was nog onbekend.

Daarna twee minuten stilte. Iedereen doet mee: de drie meisjes met imposante Gucci-zonnebrillen, de vader met zijn dochtertje op zijn arm en de man die tegen wildvreemden zegt dat God ‘het wel zal regelen’. Her en der vlug knipperende wimpers. Een kneepje in een arm. Soms een traan.

Vooraan staat de familie De Meer uit het Friese Drachten. Pa Jan, moeder Minke en dochter Nynke. Nynke (20) leunt tegen het hek voor het podium en drukt met een zakdoek tranen van haar gezicht. Ze heeft een bosje rozen in haar andere hand. Waar zal ze die eens neerleggen?

Ze waren erbij, vorige week, vertelt Nynke. Ze kwamen voor het defilé, zwaaiden nog even naar de koningin en werden vervolgens geconfronteerd met de lichamen op het asfalt. Nynke: ,,Ik voelde me schuldig, omdat ik niets kon doen. Bah, die machteloosheid. Ik kan het moeilijk van me afzetten.” Zwijgend volgt de menigte de toespraken van de sprekers. Bij de

aangrijpende getuigenis van de dochter van een van de slachtoffers die de ramp overleefde, pinkt menigeen een traantje weg. Op veel gezichten verschijnt een glimlach om het relaas van een jonge vrouw. Ze vertelt dat haar moeder zich afvraagt of haar haar wel goed zit, als ze hoort dat ze het prinselijk paar aan haar ziekenhuisbed krijgt.

De toespraak van Simon Boon, voorzitter van de Stichting Oranjefeesten Apeldoorn, ontlokt instemmend geknik als hij spreekt over het leed veroorzaakt door de zwarte auto. Bij het spelen van het Wilhelmus wordt de stilte op het plein bijna ondraaglijk.

Het applaus erna lijkt een symbolische ontlading. Omstreeks half tien verlaat de menigte het plein. Veel wrijvende handen over ruggen. Iets verderop stroomt theater Orpheus leeg. Veel van de 1200 aanwezigen lijken opgelucht zodra ze buiten staan. Apeldoorn van ná de ramp is begonnen.

—

Enquête: Beatrix populairder na aanslag

De populariteit van koningin Beatrix is sterk gestegen sinds de aanslag op leden van de koninklijke familie op Koninginnedag in Apeldoorn. Kort voor deze dag scoorde de vorstin 11 procent als populairste Oranje in een onderzoek van SBS-programma Hart van Nederland. Nu is dat 21 procent.

Prinses Máxima blijft de lijst aanvoeren (51 procent). Uit het onderzoek blijkt verder dat negen van de tien Nederlanders willen dat Koninginnedag zijn open karakter behoudt. Ruim een kwart van de Nederlanders voelt zich nu meer verbonden met het koningshuis dan voor de aanslag op Koninginnedag.

Het zijn beelden die al de hele week door hun hoofd spoken: huisartsen uit het publiek die in feestelijke shirtjes bloedingen dichtdrukken. Een oranje boa die tussen de bebloede slachtoffers over het asfalt glijdt. Vragende blikken, omdat je een jasje met een rood kruis aanhebt.

Rode Kruisvrijwilligers Annemieke van Duren (57, medewerkster van de Belastingdienst) en Sylvia Tiemens (35, kinderverpleegkundige) hopen vanavond, tijdens de herdenking in schouwburg Orpheus, de gebeurtenissen ‘een plek te geven’.

Tiemens: ,,Koninginnedag heeft de hele week als een mist in mijn hoofd gehangen. Die begint nu op te trekken. De herdenking moet helpen om de gebeurtenissen om te zetten in herinneringen, zodat we weer dóór kunnen.”

Beiden waren ze vorige week met bijna honderd collega-vrijwilligers betrokken bij het drama van Koninginnedag. Normaal gesproken een vrolijke dag. Een schaafwond behandelen, een pleister plakken, en verder genieten. Van Buren in haar post bij De Naald. Tiemens bij Paleis het Loo. Beiden met zicht op de Koningin. ‘Fijn.’

Totdat Van Duren een harde knal hoorde. Toen gegil. Toen een zwarte auto enkele meters verderop stil tegen De Naald. ‘Een onwelwording,’ was het eerste vermoeden van een stem die uit haar portofoon klonk. Van Duren zag mensen op straat liggen. Benen in onnatuurlijke hoeken. Schoenen. Slippers. Brokstukken. Ze begon aan een inventarisatie van de slachtoffers.

,,Ik bracht via de portofoon verslag uit aan de verbindingsdienst, die weer in contact staat met de hulpdiensten. Ik beperkte me tot de ernstigste gevallen. Met mijn vrije hand telde ik mee, vinger voor vinger. Eén, de bloedende man in de auto. Twee, een man die wordt gereanimeerd. Drie, een kind dat bewegingloos in een rare houding op straat ligt. Vier… het ging maar door.”

Vervolgens greep Van Duren intuïtief een automatische externe defibrillator om te helpen bij een vrouw ‘die er misschien slecht aan toe was’. Tiemens, ondertussen onderweg naar de plek des onheils, zag aan de gezichten van de Oranjes in de bus hoe ernstig de situatie was. Van Duren: ,,Ze gaven de vrouw hartmassage en ze ademde niet. Ik diende drie schokken toe.

Iemand legde een infuus aan. Het werkte niet. Het leven trok uit haar weg. ‘Hebben we een laken in de buurt?’ hoorde ik iemand vragen. Vreselijk.” Van Duren liep naar de bus die mensen met lichte verwondingen naar het ziekenhuis vervoerde. Ze trof er de schoonzus aan van de vrouw die ze net had behandeld. ,,Ze wilde haar hondje meenemen, maar dat mocht niet. Neem maar mee, zei ik. Natuurlijk. Ze had zojuist iemand verloren!”

Ook Tiemens ontfermde zich over een slachtoffer. ,,’Mijn vrouw, mijn vrouw, mijn vrouw!’ herhaalde de man, die een slagaderlijke bloeding in zijn been had. Iemand zei dat hij door de lucht was gevlogen. Ik legde een infuus aan. Of hij het gered heeft, weet ik niet.”

De dames zijn al teruggeweest op de rampkruising. De bloemen vinden ze hartverwarmend. Als het aan hen ligt, komt Koninginnedag volgend jaar terug in Apeldoorn, besluiten ze. Van Buren: ,,Dan wil ik alleen schaafwondjes behandelen. Of een zere pols.” Tiemens: ,,En verder genieten, zoals het hoort op Koninginnedag.”

—

Organisator: ‘Koninginnedag hier overdoen’

,,Misschien beeld ik het me in,” zegt Simon Boon (60), voorzitter van de Stichting Oranjefeesten Apeldoorn. ,,Maar als ik nu door Apeldoorn loop, voel ik een aangenaam soort saamhorigheid. Mensen leggen handen op elkaars schouders. Geven elkaar op straat begripvolle knikjes. Iedereen voelt: we moeten het samen verwerken.

,,Woensdag heb ik een crematie en een begrafenis bijgewoond. Op één dag, van de ene naar de andere. Donderdag was de derde hier in Apeldoorn. Het is heel onwerkelijk, aangrijpend. Gelukkig vóél je de zorgzaamheid om je heen. En liefde. Het hangt overal in de stad.

,,Ik zat achterin de bus op Koninginnedag. Het drama voltrok zich voor mijn ogen. De bus reed door. Ik raakte in mezelf gekeerd. Heel vreemd. Veel mensen langs de kant wisten nog van niets. Ze bleven maar zwaaien. Niemand op de bus zwaaide terug. Ik zag dat één van de prinsen het nog probeerde, maar het lukte niet. In het publiek zag ik teleurgestelde gezichten. Ze wisten nog niet wat wij hadden gezien.

,,Tot dat moment liep alles perfect. Heerlijke Hollandse koddigheid. Zo hoort het. Wat mij betreft doen we Koninginnedag volgend jaar over in Apeldoorn. Op een respectvolle manier.”

BRANDWEER LEGT WERK NEER NA OVERLAST JEUGD

(Hulpverleners worden belemmerd in hun werk door jongeren)

Haring: ,,Overlast is niet iets typisch van deze tijd, al denken veel mensen dat wel. Nu zijn het toevallig ‘Marokkaanse eikeltjes’ die overlast veroorzaken. Wat ik een interessante ontwikkeling vind, is onze toenemende kennis over oorzaken van gedrag. In het geval van depressie en adhd hebben we al pillen ontwikkeld om er vanaf te komen. Sommigen denken dat dat ook kan met crimineel gedrag. Ik denk dat we moeten beseffen dat we minder kunnen beheersen dan we willen.”

Cobben: ,,We noemen jeugdige baldadigheid al snel crimineel en een anoniem telefoontje terreur. Heftige reacties die voortkomen uit onzekerheid. Wie zijn we? Wat zijn onze waarden? Ik zeg niet dat de ‘capuchonklootzakjes’, die mensen wegpesten uit hun wijk en homo’s haten, géén probleem zijn. Maar dat betekent niet dat multiculturaliteit óók een probleem is.”

‘EEUWIGE BAND MET URUZGAN’

(Prins Willem-Alexander op bezoek bij troepen in Afganistan)

Haring: ,,Gezien door ónze ogen leven in Afghanistan allemaal mensen in ellende, onder het juk van een misdadig regime. Moeten we daar iets aan doen? En áls we het willen, kún je een samenleving veranderen die er eeuwen over heeft gedaan te worden zoals zij is? Een illusie. Is onze ideale manier van leven, ook ideaal voor hen? Als we Afghanistan willen omvormen, dan zullen we eeuwen aanwezig moeten zijn. Dat willen wij én zij niet.”
Cobben: ,,Van mensen de bereidheid vragen hun leven op te offeren, is iets wat de overheid niet lichtzinnig mag doen. Als het is ter verdediging van je land of vrijheden: ja. Als het gaat om de omvorming van een land, vind ik dat grenzeloos naïef. We leggen onze eigen vrijheden op, maar opgelegde vrijheid ís geen vrijheid.”

BIG BROTHER HARDE REALITEIT

(De overheid maakt steeds grotere inbreuk op de privacy van burgers)

Haring: ,,Terreurdreiging wordt schromelijk overschat. Hoe erg de aanslagen in New York of Madrid waren, de kans dat je omkomt bij een aanslag is klein. De kans dat je in het verkeer om het leven komt, is veel groter. Kennelijk accepteren we dat veel autoverkeer gepaard gaat met slachtoffers. Een verstandige redenering. Moeten we accepteren dat we er niets tegen kunnen doen dat er op aarde, met al die volken, af en toe iemand zó boos is dat hij anderen wil opblazen?”
Cobben: ,,We bestrijden terreur om onze eigen vrije samenleving te verdedigen. En om dat mogelijk te maken, halen we steeds hapjes van onze vrijheden weg. Veiligheidsdiensten hebben daar geen boodschap aan. Zij hebben de taak veiligheid te garanderen. De verantwoordelijkheid voor de gevolgen schuiven ze door. Je alleen druk maken om je eigen taak is een modern verschijnsel en studenten worden zo opgeleid. Alsof de samenleving één grote fabriek is waarin iedereen een eigen taak heeft. Dat is geen vrije, maar een technocratische samenleving.”

‘MILJOEN ELEKTRISCHE AUTO’S IN 2020′

(Zorgen om het milieu leiden tot groene plannen voor de toekomst)

Haring: ,,Is het niet raar dat we bezorgder zijn over de mensen in de toekomst dan over de mensen die nú leven, bijvoorbeeld in Afrika? Is het écht erg als tijgers of walvissen verdwijnen? Missen ze de panda in de toekomst? Vast niet. En als we zo bezorgd zijn over dieren, waarom zijn we dan niet boos over de stelselmatige, wereldwijde martelingen in de bio-industrie? Onze leefomgeving is wél belangrijk. Het is verstandig geen gif op straat te gooien. De stijging van de zeespiegel moeten we voorkomen, want dat kan gevaar opleveren.”

Cobben: ,,Ik vind dat we ons juist wel druk moeten maken om de natuur en dieren die uitsterven. De manier waarop we met dieren omgaan, zegt iets over hoe we met de zwakkeren in de samenleving omgaan. Ook hebben we dieren nodig om onszelf aan te spiegelen, bijvoorbeeld in sprookjes, de literatuur en onze dromen. Het feit dat je weet dat een toekomst bestaat, betekent meteen dat je je er zorgen over gaat maken. Je kunt je niet opsluiten in het nu.”

PVDA WIL OPHELDERING BONUS AEDES-TOPMAN

(Maatschappelijke onvrede over hoge beloning topmannen)

Haring: ,,De Russische polsstokhoogspringlegende Sergei Bubka, kreeg elke keer een bonus van de regering als hij zijn eigen record brak. Uiteindelijk sprong hij over ruim 6 meter heen. Na twintig jaar bekende hij dat hij zijn laatste record al veel eerder had kunnen breken, maar dat niet deed: het was aantrekkelijker zijn oude records steeds een beetje te verbeteren om steeds een bonus te vangen. Als we constateren dat je gedrag zó kunt sturen, waarom belonen we topmannen niet om zo veel mogelijk mensen aan het werk te krijgen én te houden?”
Cobben: ,,De relatie tussen werkprestatie en beloning is vaak zoek. Door bonussen hebben veel bestuurders alleen oog voor de aandeelhouders, niet voor de werknemers of duurzaamheid. Vooral in organisaties met een maatschappelijke functie, vind ik dat problematisch. Houden hoge beloningen mensen ambitieus? Als je een paar ton verdient, dan is erkenning toch een goede aanvullende bonus?”

—

Paspoort Bas Haring
Geboren: 23 april 1968, De Bilt, woont nu in Amsterdam.
Werk: Auteur, tv-maker en bijzonder hoogleraar publiek begrip van wetenschap. Hij maakt tv-programma’s waarin hij filosofische vragen op een toegankelijke manier onder de aandacht brengt. Hij schreef meerdere boeken. Zijn laatste boek is een essay waarin hij zich afvraagt waarom we ons druk maken over de toekomst en hoe erg een toekomst zonder natuur is.
Privé: Ongehuwd.

Paspoort Paul Cobben
Geboren: 05-06-1951, Amersfoort, woont nu in Tilburg.
Werk: Hoogleraar geschiedenis van de moderne en hedendaagse wijsbegeerte, Universiteit van Tilburg.
Voorzitter Centrum voor Duits Idealisme. Voorzitter Begeleidingscommissie Filosofie voor het Voortgezet Onderwijs. Publiceerde onder meer over de multiculturele staat, de filosoof Hegel en over recht en moraal.
Privé: Weduwnaar, twee zonen.

—

Evenement – Maand van de Filosofie over verzoening

Is verzoening mogelijk tussen de Europese identiteit en de islam? Kunnen daders en slachtoffers van misdrijven in dezelfde samenleving blijven leven? Is verzoening met ons koloniale verleden mogelijk? Kunnen we ons verzoenen met ons lot? Met ons verleden? Wat is verzoening eigenlijk?

Filosoferen is vooral vragen stellen en zoeken naar antwoorden om die antwoorden vervolgens ter discussie te stellen. Verzoening is dit jaar het thema in de Maand van de Filosofie die de hele maand april duurt. Politici, filosofen, wetenschappers en andere mensen met een mening buigen zich op evenementen, debatten en in de media over vragen die met verzoening te maken hebben.

Het essay voor de Maand van de Filosofie is dit jaar geschreven door filosoof Bas Haring. In het essay vraagt hij zich af waarom we ons druk zouden moeten maken over de toekomst. En of een toekomst zonder natuur erg is.

Meer info: maandvandefilosofie.nl en basharing.com.

Het belangrijkste toneelstuk van de Nijmeegse theaterbaas Albert Krielen speelde zich niet op de planken, maar achter de schermen af. Daar eiste Krielen de hoofdrol op van de flamboyante theaterbaas in een tragedie die deze week een verrassend slot kreeg: hij stapte van het podium toen zijn cv fantasie bleek

Krielen nam ontslag als directeur van de Keizer Karel Podia (de Schouwburg en Vereeniging), de twee belangrijkste podia van Nijmegen. Ook stapte hij uit de organisatie van de Nijmeegse Vierdaagse, waar hij sinds kort directeur sponsoring en marketing was.

Hij deed dat nadat krant de Gelderlander had onthuld dat Krielen zijn cv grotendeels bij elkaar heeft gefantaseerd. Zo zou hij piloot bij de KLM, reclamemaker, wethouder in Rotterdam en topman bij Philips zijn geweest. Niets van waar, onthulde de regionale krant gisteren. Tegenover het AD bevestigen KLM en Philips het verhaal.

Geluidstechnicus en oud-voorzitter van de ondernemingsraad John Heijmen is blij dat het doek voor Krielen gevallen is. ,,Hij was voormalig topvolleyballer. Filmproducent. Bevriend met prins Bernhard. Dertig banen in twintig jaar. Het personeel vindt hem een lachertje. Als een natuurkundige met hem praat, blijkt hij natuurkunde te hebben gestudeerd. Allemaal gelul.”

Het gedoe begon in 2002. De raad van commissarissen stelde Krielen aan als interim-directeur. Hij moest de kwakkelende podia gezond maken. Geluidsman Heijmen: ,,Er waren volgens hem many chiefs en no indians, ofwel te veel management. In slechts zes weken zou hij de klus klaren.” Van een reorganisatie kwam vervolgens weinig. Volgens Heijmen werden niet de theaters, maar Krielen zelf beter van de tonnen gemeentelijke subsidies.

Heijmen: ,,Hij vloog naar New York, naar Moskou en hij gaf zijn eigen bedrijf, Krielen Holding, opdrachten om vervolgens heel schimmig te doen over de betalingen. Zo onderzocht de Holding de mogelijkheid om een hotel en een parkeergarage te bouwen bij de schouwburg. Kosten: 60.000 euro. Uiteindelijk werd er nooit wat gebouwd en was er geen geld voor nieuw materiaal dat medewerkers nodig hadden.”

Volgens PvdA-fractievoorzitter Rutger Zwart harkte de ‘charmante praatjesmaker’ jaarlijks 2 ton salaris bij elkaar, inclusief declaraties, voor drie dagen werken per week. ,,Het wás al een schimmig verhaal, voordat dat gedoe met zijn cv boven tafel kwam.” Hij wil dat het stadsbestuur uitzoekt of er een deel van de gemeentesubsidies ‘dat in zijn zakken is beland’ terug is te halen.

De raad van commissarissen zegt dat Krielen inmiddels uitleg heeft gegeven over zijn cv, maar zijn verhaal is ‘erg mager’, laat woordvoerder Peter Knoers weten. Zo kon hij bijvoorbeeld geen vliegbrevet overhandigen. Hij benadrukt dat Krielen de podia wel degelijk ‘heeft laten bloeien’.

Cultuurwethouder Hannie Kunst noemt het ‘een triest verhaal en een persoonlijk drama áls het waar is’. Albert Krielen zelf was onbereikbaar voor commentaar.