Wat: Huis van de Poëzie

Waar: Stadhuis

,,Nationale gedichtendag, de dag dat ik weer dichten mag.’’ Organisator Ingmar Heytze – die vanavond het stadhuis heeft gekaapt – om er zijn Huis van de Poëzie te vestigen – is in zijn nopjes; het is Nationale gedichtendag.

Zijn collega’s en hij duiken de hele dag overal op. Op de radio. Bij het ontbijt. Op winkelcentra. Met cabaretiers. Onder invloed. Zonder invloed. Met muzikanten. Alleen. Lezend uit een bundel, voorlezend van een vod of uit het hoofd. Desnoods improviserend.

Maar vooral híer, in het Huis van de Poëzie, waar de burgemeester bezoeker, de dichter burgemeester en de bezoeker dichter bij de dichter is.Speciaal voor Ingmar Heytze, afzwaaiend stadsdichter, is een handvol regels uit zijn ‘Nieuw Utrechts Ambstbericht’ op één van de muren in het stadhuis vereeuwigd:

Gun ons de wijsheid van uw bewoners:

Laat deze raad hun vragen horen

En hun ware spreekbuis zijn

De tekst staat bovenaan de trap die naar de raadzaal leidt, zodat de raadsleden (en het college) elke keer voordat ze aan het vergaderen slaan, herinnerd worden aan de burgers namens wie ze de zaal mogen betreden. Hopelijk maakt het hen nederig, bescheiden en dienstbaar.

Ingmar Heytze wordt verlegen van dit cadeau. Zíjn woorden op díe muur. In het lettertype van de Utrechtse surrealist Moesman.

Ondertussen dwalen ruim zeshonderd bezoekers door het gebouw. Programmaboekje in de hand. Eerst even naar de bundelpresentatie van Vrouwkje Tuinman.

Trap op. Een kijkje bij de dichtersvergadering in de raadzaal. Trap af. Achteraan aansluiten voor een sessie van Joost Zwagerman in Huiskamer II. Vol. Verdikkeme. Dan maar een wijntje aan de bar.

Trap op. Plattegrond erbij. Naar rapper Pax. Hij improviseert op de dromerige orgelklanken van zijn maatje Niels. Over macht, liefde vriendschap en rechtvaardigheid. Niks geen dreunende beats. Geen draaitafels. Maar een dichtende reus die zijn hersenspinsels zonder pardon op zijn publiek loslaat.

Trap weer af. Nog een wijntje. In de Trouwzaal mijmert Hagar Peeters hoe ze vroeger als studentenmeisje in Utrecht met types als Ruben van Gogh en Ingmar Heytze schopte tegen de muffe, gevestigde orde. Titaantjes waren ze. Hemelbestormers.

Inmiddels woont ze alweer een tijdje in Amsterdam. Ze wil nog steeds schoppen, maar het lukt haar niet meer, bekent ze. ,,Ik wil terug! Naar Utrecht, dankzij Ingmar, de poëzie-hoofdstad van Nederland.’’

Ingmar Heytze wordt er weer verlegen van, neemt plechtig haar bundel én een glas bubbels in ontvangst en grijnst.

Terwijl Hagar Peeters het ongrijpbare onbegrijpelijk maakt, lijmt Gerrit Komrij in de burgemeesterskamer zíjn taalvondsten aaneen. Bubbels heeft inmiddels een gonzend hoofd van alle indrukken als Komrij zijn zegje doet:

In Utrecht zit een gekke stad verborgen

Die er niet uit wil. Soms verraadt ze iets,

Bubbels is verdwaald vandaag. Al die woorden. Al die zinnen. Al die dichters. Al die rake teksten en al die vaagheid. Het duizelt. Waar is de uitgang? Eindelijk buiten. Nu op zoek naar de plek waar het standbeeld van Ingmar Heytze moet komen. Heeft iemand een suggestie?

Wat: Lancering van de Antoine

Waar: Catharina kathedraal

Na de Linda, de Gullit, de Matthijs en de Maarten is er nu de Antoine. De ‘enige echte katholieke glossy’. Met een matte kaft. Een non-glossy dus. Op de cover staat de naamgever van het eenmalige blad/ gelegenheidshoofdredacteur/ priester Antoine Bodar.

Bodar hoopt met de Antoine ‘in deze deerniswekkende periode voor de katholieke kerk, de schoonheid, cultuur en de troost die de moederkerk aankleeft onder ogen te brengen’.

Nee, hij neemt het niet op voor de predikers die de laatste maanden in het nieuws kwamen, omdat ze – op z’n zachtst gezegd – niet beantwoordden aan de hoge moraal die ze zelf uitdragen. Over ‘die schade en schande’ heeft hij de afgelopen tijd al genoeg gezegd in de media.

Dus laat Bodar in zijn blad juist zien hoe jongeren nog steeds voor god kiezen. Hoe hij samen met schrijver Kluun lijden analyseert en beoordeelt. Hoe hij in het mooie Rome onder sobere omstandigheden zijn dagen doorbrengt. Ook gaat hij op zoek naar de diepere drijfveren van Jan – ‘o, we gaan het dus niet over mijn maserati hebben?’ – Siebelink.

Het moet een bemoedigend beeld van de kerk opleveren.

Op de vraag waar bemoediging ophoudt en waar ijdelheid begint, zegt Bodar, terwijl hij glimlachend naar zichzelf op de cover kijkt: ,,Ach, ijdelheid. Dat wordt me al m’n hele leven voor de voeten geworpen. Ik ben wel ergere verwijten gewend.’’

Hij haalt zijn schouders op, poseert nog even voor een fotograaf en vervolgt: ,,Als je je kop boven het maaiveld uitsteekt, heb je het al snel gedaan in Nederland. Dat is één van de redenen dat ik in Rome woon.’’

Bubbels is blij dat de priester de Catharina kathedraal koos voor de lancering van zijn blad. Hij vertelt dat het menig katholiek soms zwaar valt om zich altijd maar publiekelijk te verantwoorden voor het feit dat hij nog katholiek is. Wie de Antoine leest, snapt waarom dat voor Bodar prima vol te houden is.

Wie: Museumbazen, ondernemers en verzamelaars

Wat: Nieuwjaarsborrel

Waar: Museum Speelklok

Berlijn, jaren twintig. In een rokerige nachtclub komt de decadente elite bijeen. Er is champagne. Tegen de muur staat een kast en het klinkt alsof er een 7-koppig orkest in zit. Maar dat is niet zo; de blazers, de strijkers en het slagwerk, alles werkt automatisch.

Het is een Weber Maestro, een orchestrion, toppunt van menselijk vernuft. Wie het zich kan veroorloven, kan naar dit wonder der techniek luisteren.

Bijna een eeuw later staat Speelklokdirecteur Vera Carasso tijdens haar nieuwjaarsborrel voor een Weber Maestro, nee, voor ‘dé Weber Maestro, de best en mooiste in zijn soort’. Het is de nieuwste aanwinst van het museum. Om haar heen staan directeuren, ondernemers en andere baasjes. De happy few van Utrecht zou je kunnen zeggen. Proost. De orchestrion is een museumstuk geworden.

Op de klanken van de roaring twenties gaan we de roaring tens in. Carasso neemt ondertussen 2010 door. De tentoonstelling SingSong, Schatten uit de Verboden Stad bijvoorbeeld leidde tot een stijging van het bezoekersaantal met 70 procent.

Komend jaar lanceert het museum een eigen podium waar bekende artiesten zullen optreden tezamen met haar museumstukken. Carasso is zó zelfverzekerd na het succes van 2010 dat ze denkt dat ze het draaiorgel hot kan maken bij een jonger publiek.

Tussen de gasten staat een man in een rood fluwelen jasje. Hij lijkt uit de jaren twintig met de orchestrion meegereisd te zijn. Hij blijkt een klokkenverzamelaar. Zijn naam? Die wil hij niet aan de grote – ahum – klok hangen. Hij is bang voor boeven die het op zijn klokken hebben gemunt. Hij heeft er honderden. Ooit is er eentje gestolen. Een kwestie van drie minuten even niet opletten. Sindsdien is hij extra voorzichtig.

De roaring tens zijn in volle gang. We kunnen inmiddels een zeven- of zelfs honderdkoppig orkest met één druk op de knop uit een computer laten komen. Bubbels wordt vrolijk van de gedachte dat de jeugd het draaiorgel in de armen zal sluiten.

‘t Hoogt maakt vrienden

Wie: Filmbonzen

Wat: Nieuwjaarsborrel

Waar: Theatercafé ‘t Hoogt

Het is traditie dat bezoekers van de Utrechtse Film Nieuwjaarsborrel een cadeautje meekrijgen van gastheer Henk Camping, directeur van ’t Hoogt.

Zo kregen ze voorheen een muts met de tekst ’t Hooft, een paraplu met de tekst ’t Hoost, een zakdoekje met ’t Droogt en een verrekijkertje met ’t Oog.

Dit jaar krijgen ze geen relatiegeschenk, maar een envelopje. Dit jaar gaat het Camping namelijk niet om relaties, maar om vrienden. Via het envelopje kan je een bijdrage leveren. ’t Hoogt wil graag verhuizen naar het Smakkelaarsveld (maar aast nog op groen licht van de gemeente) en vreest voor bezuinigingen op cultuur.

Alle vriendschap is dus welkom.

Camping vertoont een achttal films. Korte films en fragmenten van lange films. Stuk voor stuk producties van Nederlandse bodem. Animatie. Film. Documentaire. Van alles wat. Nederland zit boordevol filmtalent, blijkt. Maar dat wisten de aanwezigen allang natuurlijk.

Bubbels is ook overtuigd, wordt vriend van ’t Hoogt en gunt Camping en de rest van de Utrechtse filmscene een voorspoedig 2011. Opdat we in 2012 maar mogen proosten tijdens de opening van het (vernieuwde) filmtheater!

Wie: Dj St. Paul, Maurits Westerik, Lucky Fonz III, Marien Dorleijn, Tjeerd Bomhof, the Crookes

Wat: Week van het Kippenvel

Waar: Tivoli de Helling

Je het liedjes. Je hebt líedjes. Én je hebt liedjes-liedjes. Hoe dan ook. Voor Paul Nederveen is hét (pop,- rock-, soul-, indie-)liedje het waard om een festival omheen te bouwen; het Weekend van het Kippenvel.

Paul staat als dj St. Paul al jaren achter de draaitafel en vindt dat dansavonden te vaak worden gedomineerd door eindeloos repeterende beats.

,,Niets mis mee, maar soms lijken we te vergeten dat hét liedje – en dan bedoel ik échte liedjes-liedjes – ook dansbaar zijn.’’ Liedjes-liedjes? ,,Juist! Liedjes met een kop en een staart. Liedjes met refreinen en coupletten. Liedjes zonder structuur. Gewoon! Liedjes!’’ Het gaat hem om het ambacht. Het gevoel.

In de zaal wordt duidelijk wat hij bedoelt. Maurits Westerik, frontman van de Utrechtse band GEM zit met zijn gitaar op het podium. Liedjes zingen. Puur. Kwetsbaar. Raak. Na hem is Marien Dorleijn – frontman van het Amsterdamse Moss – aan de beurt. Wederom puur. Kwetsbaar. En raak.

Paul knikt tevreden mee. Dát bedoelt hij. Liedjes! Kippenvel.

Afsluiter van de avond is Lucky Fonz III. Nog zo’n ambachtsman. Hij stuitert over het podium. Of het publiek nog vragen heeft. Niet alleen verzoeknummers, maar ook vragen van religieuze, maatschappelijke en/ of wetenschappelijke aard.

,,Nee?’’ Dan zet hij nog maar een liedje in.

Koken op z’n Joops

Wie: Joop Braakhekke, Ben van Beurten senior en junior, Soenil Bahadoer en Andy McDonald

Wat: Happy Cooking

Waar: Hoog Catharijne

Natuurlijk kunnen we voor de kerstdagen de gourmetpan weer uit de schuur vissen. En natuurlijk kunnen we in de supermarkt gevechten op leven en dood voeren om de laatste kant-en-klaarsalades. Dat kan altijd.

Maar we kunnen ook met Joop Braakhekke op zoek gaan naar iets originelers. Iets verrassends. Iets Joops. Op Hoog Catharijne leidt hij ons langs topkoks die – verspreid over het winkelcentrum – live kookdemonstraties geven.

Volgens Ben van Beurten (junior) is het tijdens de kerstdagen zaak om niet al te moeilijk te doen, want waar ben je nou liever, bij je familie of in de keuken? Juist ja, daarom schotelt hij zijn familie hert, stoofpeertjes en panna cotta voor. Tweede Kerstdag staat schoonmoeder achter de potten en pannen. Hij vermoedt (en hoopt) op haar fameuze witlofschotel.

Tv-chef Andy McDonald heeft onder meer krokante gamba’s én bladerdeeg tartelette met geitenkaas, rode ui en bietensalade én crostini met pompoencrème, gebakken paddenstoelen en witlofsalade in zijn kerstrepertoire.

En wat drinken we daarbij, Andy? ,,Bubbels natuurlijk! Maar dit jaar heb ik Schotse vrienden over de vloer, dus er zal ook wat Schotse whisky aan te pas komen.’’

Joop Braakhekke voelt wel wat voor de crèmesoep van langoustine met Hollandse garnalen van sterrenchef Soenil Bahadoer. ,,Lekker klassiek. Maar goed, gewoon gevogelte is natuurlijk ook altijd goed.’’

De bezoekers van Hoog Catharijne vinden de toer van Braakhekke langs de topkoks prachtig. Hij verhaalt over texturen en structuren van de producten, een spaans pepertje dat, ‘anders dan ikzelf, maar wat maakt het uit, zo lekker strak in z’n velletje zit’.

Er worden schorten uitgedeeld. Braakhekke zet er handtekeningen op. Met kerst zitten we straks met een Joopschort achter onze gourmetpannetjes. ,,Van Joop,’’ staat erop.

De complete recepten van deze topkoks zijn te downloaden vanaf www.hoogcatharijne.nl

Wat: 3voor12 Awards

Waar: Ekko

Daniel Langeveld, De zanger van The Medics, wordt door twee mannen in witte verplegerspakjes van het podium gesjouwd en per brancard afgevoerd. De gitarist smijt zijn gitaar op de grond. The Medics is klaar met spelen. Duidelijk.

Welkom bij het galafeestje van de Utrechtse 3voor12 Awards.

Er ligt een rode loper voor de deur van Ekko. Er zijn geen BN’ers in smokings of glitterjurken. Wel jongemannen met snorren en baarden én een quasi-nonchalante oogopslag. Geen champagne. Wel bier. Geen gouden beeldjes, maar vockingworsten voor de winnaars.

Het is duidelijk: het draait hier om de muziek. En de lol.

Aan de bar zitten gitarist Ricardo (22) van the Medics en zijn opa Jan C. Hol (82). Opa houdt van jazz, big band en… the Medics. Ook al is de muziek van zijn kleinzoon – ahum – ietwat luidruchtiger dan jazz, opa is erbij wanneer mogelijk. Ricardo leerde gitaarspelen op de gitaar van zijn oma.

Even verderop staat drummer Bram Hakkens (winnaar beste muzikant). We kennen hem van Kytemans okest en Illicit. Hij leerde drummen van zijn vader Piet. Piet zelf kan er niet bij zijn vandaag, omdat hij moet optreden met zijn band Wasserij Steensel.

Blaudzun wint de award voor beste live act. I am Oak leverde de beste plaat af en Novack is meest veelbelovende act. De award voor beste initiatief/ platform is voor Niels Aalberts van Eerste Hulp bij Plaatopnamen.

Niels (39), ervaren rot in de muziekindustrie, adviseert muzikanten hoe anno nu succesvol artiest te zijn. Hij is erg blij met zijn vockingworst. Maar het draait hier niet om hem óf om worst, zegt hij. Het draait hier maar om de muziek.

—

Prinses van Leemput

Wie: Hare Doorluchtige Hoogheid Stadsprinses Martina Den Tweede en haar gevolg

Wat: Receptie

Waar: Het Vechthuis

Hare Doorluchtige Hoogheid Stadsprinses Martina Den Tweede staat plechtig in het midden van de zaal. Om en om worden vertegenwoordigers van de verschillende verenigingen naar voren geroepen om Hare Doorluchtige Hoogheid Stadsprinses Martina Den Tweede succes te wensen en te feliciteren met het bemachtigen van het hoogste ambt.

Het doorgaans nuchtere Utrecht (Leemput) – wars van poeha en ietwat trots – blijkt een bloeiende, maar enigszins bejaarde carnavalscultuur de huisvesten. Er zijn 27 verenigingen die bij elkaar zo’n 10.000 leden tellen.

Vandaag is de receptie van de kersverse Stadsprinses. Een dame, ja. Ze is de derde vrouwelijke hoogheid die Leemput ooit kende. In het seizoen ’86-’87 zwaaide Martina Den Eerste de scepter en in ’76-’77 was dat Katrijn van Leemput.

Het heeft iets van een sektarisch ondergronds genootschap, maar dan in de carnavaleske en blijmoedige zin van het woord dan natuurlijk. Er zijn prinsen, prinsessen, adjudanten en baronnen. Elk met hun eigen rol en verantwoordelijkheid.

Hare Doorluchtige Hoogheid Stadsprinses Martina Den Tweede wil de jeugd wat meer bij het carnaval betrekken. Verder vindt ze het belangrijk om te benadrukken dat carnaval meer behelst dan zuipen en feesten: ,,We helpen gehandicapten, bezoeken bejaardenhuizen en willen de héle gemeenschap vreugde schenken.” Vandaag collecteert ze voor Villa Pardoes, het Eftelinghuis waar zieke kinderen vakantie kunnen vieren.

In maart is ze het middelpunt van de optocht die door Leemput zal kronkelen. Bubbels zal aanwezig zijn, om de rol van nar te vervullen. De bubbelende nar van Leemput.

Wat: Sencity

Waar: Tivoli

Marko Vuoriheimo kwam 32 jaar geleden doof ter wereld. Hij kon tekenen en schrijven om zijn gevoelens te uiten, maar besloot muzikant te worden. Ja, Marko is een beetje eigenwijs. Hij wil dingen doen die eigenlijk niet kunnen. Muziek? Op school verklaarden ze hem voor gek.

Rapper Eminem is één van zijn inspiratiebronnen, ‘want hij is de stem van een minderheid en maakt maatschappijkritische muziek’. ,,Dat wilde ik ook.” Marko begon teksten te schrijven en te rappen in gebarentaal.

Hij benaderde producers om zijn muziek vorm te geven. Híer moet het relaxt klinken, dáár bombastisch. Hier een piano, daar een vette bass. Hier een slome bass, daar een tweede stem. Hier moet de melodie vloeien, daar kraken. Hoge tonen, lage tonen. Het moet vétter!

Inmiddels is Marko de eerste dove artiest met een platencontract. Of beter: dvd-contract. Hij noemt zichzelf Signmark en reist de hele wereld over met zijn muziek. Zijn teksten gaan over trots, emancipatie en hard werken om je doelen te bereiken. ,,Actions speak louder than words,” gebarentaalt hij.

De klasgenoten die hem destijds uitlachten, zien Signmark op tv verschijnen en vertellen over zijn bezoekjes aan New York, Kazachstan en Nieuw-Zeeland. Nu zit hij in een kleedkamer in het Utrechtse Tivoli.

Hij komt op plekken waar zijn klasgenoten van destijds alleen maar over kunnen dromen. ,,Zie je, álles is mogelijk.”

Giovanca staat nu op het podium. Ze zingt ‘Time is ticking’. Naast haar staat een gebarentolk. Aromajockey Juliette zet dampende schalen met chocoladegeur voor twee enorme ventilatoren. De videojockey projecteert beelden uit een droomwereld op de schermen. Er worden kippenpootjes in mangodip uitgedeeld. De trilvloer zet het geluid om in beweging. De bass staat harder dan normaal.

Op Sencity in Tivoli komt de muziek vandaag binnen via je voeten, je borst, je buik en je hart, je neus, je mond en je ogen. En ja, ook via de oren, áls die het functioneren. De meeste bezoekers zijn doof of slechthorend. Ze horen Giovanca’s muziek dan wel niet, maar ze vóelen het wel. Dat zie je aan de gezichten.

…Dan betreedt Signmark het podium. De vloer begint harder te trillen op de muziek van het lied Speakerbox. De aromajockey vult de zaal met de geur van dennen en eucalyptus. De foodjockey komt met gemberwortel-indiase-specerijen-ijsjes. Veel geel op de schermen. Druk gebarend staat Signmark op het randje van het podium. In de zaal gaan de armpjes de lucht in. Naast Signmark staat een rapper Signmarks teksten uit te spuwen, een extraatje voor de horenden.

Signmark inspireert. In Amerika schijnt inmiddels nog een dove rapper rond te lopen. En ook in Denemarken probeert iemand in Signmarks voetsporen te treden. En in Tivoli begint het ook ergens op de trilvloer vast en zeker te broeien bij één van de feestgangers: wat die gozer doet, dat wil ik ook.

Signmark kan niet wachten tot er concurrentie opstaat, want dan kan hij eindelijk battelen. De battle is een discipline binnen de hiphop, waarbij rappers elkaar verbaal proberen af te slachten.

Twee gebarentalende rappers in de ring. Het kán, want álles is mogelijk.

Wie: (veel) muzikanten en liefhebbers van vernieuwende muziek

Wat: Festival Le Guess Who?

Waar: Zo’n beetje alle poppodia van Utrecht

Het festival Le Guess Who? was vier jaar geleden een twee avonden durend feestje in Tivoli met louter Canadese bandjes. Canadees, omdat Canada op dat moment de spannendste nieuwe muziek voortbracht, meenden de organisatoren Bob van Heur en Johan Gijsen.

Nu, bij editie nummer vier, duurt het feestje vijf dagen, speelt het zich af op zeven locaties door de hele stad en treden zo’n 80 acts op.

Liefhebbers met polsbandjes om lopen, fietsen en zwalken met een programmaboekje in de hand dagenlang van optreden naar optreden. Bob en Johan schotelen hen wederom acts uit Canada voor, maar ook uit Amerika, Zweden, Jamaica.

Het is een slijtageslag voor de muzikale fijnproever. Zondag staat de laatste festivaldag op het programma…

Johan: ,,Ik ben de afgelopen week Duitse, Australische Belgische en Amerikaanse bezoekers tegengekomen. Die zijn speciaal naar Utrecht gekomen voor dit festival! En alle zalen zitten vol. Er zijn dik 5.000 bezoekers. Het festival telt écht mee.’’

Bob: ,,Wij zelf pendelen dagenlang tussen alle locaties. Steeds even kijken of de vibe goed is. Een biertje. Heeft het publiek het naar de zin? En dan weer door.’’

Johan: ,,Steeds ook even checken of de artiesten het naar hun zin hebben…’’

Bob: ,,Bij de selectie van de artiesten vragen we ons af of hun muziek prikkelt, of het vernieuwend, rauw en eerlijk is. Nou, dat ís het!’’

Johan: ,,Het publiek is erg enthousiast. En de bands zelf ook. Veel artiesten klagen soms dat ze moeten spelen, terwijl ze eigenlijk andere bands willen zien. Dat beschouw ik als een compliment. Er is te veel moois om álles te kunnen zien.’’

Bob: ,,Dit jaar hebben we een mooie, consistente line-up. Het festival is groter geworden dan we ooit durfden te dromen…’’

Johan: ,,Er zijn moeilijke elektronica, psychedelische popmuziek en spannende dj’s, veel van hen hebben nog nooit in Nederland opgetreden.’’

Bob: ,,Het was een puzzel om ze allemaal zó te programmeren dat er veel onderlinge inspiratie ontstaat. Extra vonken creëren, daar gaat het om.’’

Johan: ,,Vannacht lag ik om zeven uur in bed. Straks is de eerste halte dBase, dan volgen Ekko, Tivoi… Ik draai nu op adrenaline. Lekker.’’

Bob: ,,Morgen maar eens goed uitslapen. En daarna. Dan beginnen we rustig aan eens met nadenken over de editie van 2012.’’

—

Champagne na de schreeuw

Wie: Kunstliefhebbers en kunstenaars

Wat: Opening van Sophies AL

Waar: Archimedeslaan

De sfeer van victorie hangt in het oude schoolgebouw aan de Archimedeslaan. Glazen vol champagne staan opgesteld in rijen van tien. Er zijn hapjes, er is muziek en op het podium zet Marion Jacobse een schreeuw in.

Ja, het is de welbekende schreeuw vóór cultuur en tegen bezuinigingen op deze sector. En nee, los van deze ene schreeuw wil eigenlijk niemand klagen over beperking van kunst- en cultuursubsidies. Want in dit gebouw is zojuist Sophies AL geopend. Dat betekent: 150 werkruimtes voor kunstenaars, muzikanten en andere creatievelingen. Verder zijn er een nachtclub, expositieruimtes, een café en een restaurant.

Vandaag is feest.

,,Dit hebben we mooi voor elkaar gekregen,’’ zegt Gilbert Isabella van de PvdA. Zijn GroenLinks-collega Jan Ravesteijn beaamt dat. Ze hebben zich hoogstpersoonlijk in de gemeenteraad ingespannen voor de vier ton subsidie om dit mede mogelijk te maken.

Heren, nog een glaasje?

De creatievelingen die het pand nu bevolken hebben het werk in alle ruimtes, op alle verdiepingen uitgestald. Met een glaasje bubbels in de hand maken de kunstenaars hun bezoek wegwijs.

Er zijn schilderijen, foto’s, installaties, beelden en hier en daar wat ondefinieerbare werk. Bij elke slok champagne stelt Bubbels toch een gewetensvraag aan de aanwezigen: Moet de ware kunstenaar geld aanpakken van de overheid om dit werk te kunnen maken?

Ja, klinkt het antwoord vaak. Maar de overheid moet zich niet bemoeien met de kunst zelf, de overheid moet het mógelijk maken, verwoorden Isabella en Ravesteijn het heersende sentiment.

Geld of geen geld, Marion Jacobse, de directeur van Sophies Kunstprojecten, gaat weer onvermoeibaar op zoek naar een nieuwe gebouwen om kunstenaars in te huisvesten. Er is leegstand genoeg.

Wie: Ronald Giphart met zijn familie, vrienden en fans

Wat: Presentatie van IJsland, de nieuwe roman van Ronald Giphart

Waar: Boekhandel Bijleveld

Schrijver/ journalist Rob van Scheers staat met zijn rug naar de gevel van boekhandel Bijleveld een sigaret te roken. Binnen schenkt Jean Marc van Tol (tekenaar van Fokke & Sukke) een wijntje in voor schrijver/ columnist Jerry Goossens. Aan een tafeltje zit Ronald Giphart. Er staat een bos bloemen óp de tafel en een rij mensen ervóór.

Giphart signeert.

,,Ik was de eerste die hem begin jaren tachtig interviewde,’’ zegt Scheers. ,,Nou ja, de eerste, de eerste… Eén van de eersten. De kop boven het verhaal was ‘Cultuur tussen Plato en een patatje oorlog’… Goeie kop, vind ik zelf. Zou vandaag zo wéér boven een verhaal over Giphart kunnen.’’

Inmiddels zijn er in totaal ruim 1,3 miljoen exemplaren van Gipharts boeken verkocht, weet zijn uitgever Joost Nijsen. Sommige van zijn werken zijn verfilmd… ,,Na het interview heeft hij voor me gekookt,’’ vervolgt Van Scheers buiten in de miezerregen. ,,Bietenlasagne.’’ Hij grijnst erbij. ,,Bietenlasagne… ‘t Was niet best.’’ Hij stapt weer naar binnen.

Daar staat Giphart inmiddels met Frank Heijnen te praten. ,,Frank is een groot talent,’’ zegt hij. Verderop komen de wijnlijn van schrijver Arnon Grunberg én de ‘verrassende’ kledingkeuze en snelle auto’s van Jan Siebelink ter sprake.

Het heeft vijf jaar geduurd voordat Giphart weer een roman voltooide. Uitgever Nijsen werd er een beetje nerveus van. Maar Gipharts zoontje Lasse was ziek. En Gipharts vader overleed plotseling. Een werkelijkheid waardoor hij even geen zin had in fictie.

IJsland. Zo heet het nieuwe boek van Giphart dat hij vandaag presenteert. De uitgever is opgelucht. Lasse huppelt vrolijk door de boekhandel. Hij neemt het eerste exemplaar in ontvangst. Maar hij heeft meer oog voor de zoutjes.

Het boek gaat over drie uitgebluste cabaretiers die op IJsland op zoek gaan naar inspiratie. Eén van hen heeft een ziek zoontje. Het boek was een zware bevalling. ,,Ik zocht de verhouding tussen tragiek en humor. Het één zou het ander versterken. Maar het werkte niet. Toen heb ik het een beetje onthumord.’’

Dat werkte wel, zegt Bastiaan Bommelje, de gastheer van vandaag. ,,Jaarlijks verschijnen 49.000 nieuwe Nederlandse titels. Een eindeloze stroom kabbelend papier. Eindelijk is daar weer een Giphart. Vandaag is een gedenkwaardige dag.’’

—

Lachen in U Rock!

Wie: Comedianten en hun publiek

Wat: Comedyfestival Hecklers

Waar: Overal in de stad

Een heckler is ‘een toeschouwer die een bijdehante opmerking schreeuwt naar de performer’. Dat kan zijn uit irritatie, omdat de show bagger is. Of omdat de toeschouwer denkt lolliger te zijn dan de performer. Een heckler kan ook gewoon een dronken malloot zijn…

Een Heckler moet vooral van goede huize komen om tijdens het festival Hecklers een artiest van z’n stuk te krijgen. Ook in U Rock blijken deze zondagmiddag weinig heckelaars in de zaal die Harry Glotzbach, Kees van Amstel en Thomas Smith durven uit te dagen.

Vandaag staan in zeven kroegen in de binnenstad 28 comedians achter de microfoon. Het is de slotdag van het festival dat al een week aan de gang is. Marc Jansen won vorige week de talentenjacht met een optreden dat volgens de kenners ‘steady’ genoemd mag worden. Woensdag trad Roel C. Verburg op als leermeester tijdens de cursus stand up comedy voor beginners. En vrijdag liepen William Sutton en Jasper Valstar elkaar na 7 jaar weer eens tegen het lijf (ja, Hecklers is óók een comedy-reünie).

Maar goed, zondag dus. Het zou onhandig zijn om één grap te beschrijven om het succes van het festival te illustreren. Een grap laat zich nu eenmaal niet omschrijven als de timing, de motoriek en de gezichtsuitdrukking niet zichtbaar zijn.

In ’t Pandje staat organisator Pieter Pin. Vanuit alle locaties krijgt hij sms’jes van de medewerkers: U Rock, VOL. Flitz, GEZELLIG DRUK. Kargadoor, RUSTIG. Stadsgenoot, GEZELLIG DRUK. Aperitivo, ZO GOED ALS VOL. Maria, VOL.

Wat drie jaar geleden begon als een leuk avondje in U Rock is uitgegroeid tot een goedbezocht festival. Uiteindelijk moet Hecklers uitgroeien tot een soort Fringe, het gigantische festival in Edinburgh. Wekenlang comedy op vijftig locaties in Utrecht. Zoiets. Het gaat lukken. Dat is geen grap.

Wie: Powervrouwen

Wat: Powerdag van Vrouw & Passie

Waar: SeatsMeet Maarssen

Enigszins bevreesd stapt uw Bubbelsverslaggever Seats2Meet binnen. Bevreesd? Zeker! Want de 700 powervrouwen, die allemaal ‘midden in hun eigen kracht staan’, én die mindful en opgepept van de yoga zijn, staan klaar om de mannelijke bezoeker aan stukken te scheuren.

Want zo zijn powervrouwen.

Toch?

Dat valt dus wel mee…

Organisator Josje Feller staat klaar met een vriendelijke glimlach. Haar gasten volgen workshops als the Power of Joy, the Power of Dreaming, the Power of Smart & Sexy,  the Power of Mindfulness en the Power of You.

De dames die hier vandaag zijn, zijn geen overgefeminiseerde haaibaaien die een hekel aan mannen hebben, stelt Feller gerust. ,,Ze zijn op deze Powerdag afgekomen om van elkaar te leren hoe je werk, gezin, vrienden, gezondheid en ambitie met elkaar kan combineren.’’

Zelf blijkt ze er prima in te slagen om haar website vrouwenpassie, haar vriend Jonathan (met zijn eigen reclamebureau), kind, de organisatie van deze dag, de oprichting van een nieuws tijdschrift én haar jeugdige leeftijd (22!) te combineren.

Ze oogst bewondering van zo’n beetje alle bezoek(st)ers.

Net als Astrid Kessler trouwens. Zij is vandaag door de bezoekers van vrouwenpassie.nl uitgeroepen tot Powervrouw 2010. Ze is de vrouw achter Thermen Wellbeing, een sauna-/ ontspancentrum voor vrouwen met een ziekte als bijvoorbeeld kanker. ,,Daar kunnen de vrouwen zonder gene genieten, alles vergeten.’’

Uw Bubbelsverslaggever kan het allemaal navertellen. Gelukkig is er nog plaats voor mannen in een wereld vol powervrouwen.

Wie: Joris Linssen en Caramba

Wat: Cd-presentatie

Waar: Tivoli De Helling

Vanaf Schiphol doet Joris Linssen altijd verslag van de tragische, ontroerende, opgewekte en hilarische verhalen achter reizend Nederland. Over afscheid, hereniging en alles wat daartussen zit.

Zoals die man die een vrouw had ontmoet via internet. Een Russin. Type kalendermeisje. Lief ook. Begripvol. En slim. De ideale vrouw. Eindelijk zou ze naar Nederland komen. Ze zouden samen zijn. Hij blij. Zij blij. Joris erbij, om het heuglijke moment vast te leggen.

Maar ze kwam niet. Zou er wat aan de hand zijn? Hij belde haar. Nee, nee, niets aan de hand, verzekerde ze hem. Wil hij misschien nog wat geld storten?

Denk nu Schiphol weg. Voeg een sombrero toe. Een glas – nee, een fles – tequila, een jankende accordeon en zet de man aan de bar in een leeg café. Ineens is hij de hoofdpersoon in één van de liedjes van Caramba, waar Joris de zanger van is.

Ja, Joris zingt ook. Al elf jaar met zijn maatjes van Caramba. Deze zaterdagavond presenteren ze in Tivoli De Helling hun derde album: Vuur. ‘Mijn grootste vergissing’ heet het liedje over de man met zijn Russische ‘vriendin’.

Ze spelen Mexicaanse muziek. Joris zingt Nederlandse teksten, geïnspireerd door ‘het leven’. Zuid-Amerikaanse temperament, vermengd met een Nederlandse poldertragiek. Zoiets is het. ,,Het levenslied is méér dan kermis- en carnavalsmuziek,’’ vindt Joris. ,,Bij Caramba gaat het over zelfmedelijden, tragiek, weemoed, de liefde en het slagen en mislukken daarvan.’’

In de zaal staat de 84-jarige Guda Bakker uit Zaandam met haar zoon Piet. ,,Dit is geen muziek,’’ zegt ze. ,,Dit is overweldigend. Dit is het leven zelf. Joris in zó’n vent.’’

Ze steekt haar duim de lucht is. Joris doet ‘AAAAIAAAAIAIAAAIAIAA’ en stampt met z’n laarzen op de grond. Als ze zou kunnen, zou ze keihard meestampen.

—

Een hoek van negentig graden

Wie: Bierliefhebbers

Wat: Bockbierfestival

Waar: Ledig Erf

Pessimisten die het Bockbierfestival bezoeken, beschouwen dit weekend als definitief einde van de zomer. De zon schijnt, maar toch is het fris. De blaadjes vallen. De wind wordt guur. Een flinke teug van het donkere, zware bier moet troost bieden.

Optimisten beseffen dat de weliswaar zomer voorbij is, maar dat de herfst ook zo z’n voordelen heeft. Het licht is mooi. Het haardvuur knispert. Gezelligheid. Sjaal om. Dikke trui of warme jas aan.

Het is weer Bockbiertijd! Lekker bier uit mooie, ronde glazen. Wat nou troost?! Feest! Laat de winter ook maar meteen komen!

Susan Andela van Berts Bierhuis legt uit dat ook de kenners te verdelen zijn in twee kampen als het gaat om de oorsprong van bockbier. Groep 1 meent dat Bockbier ooit is ontstaan uit bieringrediënten die brouwers na een jaar druk brouwen nog in de schuur hadden liggen. Bockbier als restproduct.

Groep 2 ziet het anders: na de zomer start een nieuw bierjaar met nieuwe gerst  en nieuwe hop. Alles vers. Alles nieuw. Bockbier als opmaat voor wéér een mooi bierjaar.

Hoe dan ook. Het is goed toeven op en rond het Ledig Erf dit weekeinde. Er zijn bandjes. Er is bier. Er zijn kinderwagens, sigarenrokers, wollen mutsen, handschoenen en iedereen heeft een arm die consequent in een hoek van negentig graden gebogen. In elke hand een prachtig koperkleurig biertje.

Veel mensen staan buiten. Zittend op een stenen rand langs het water, hangend over een statafel, soezend aan een picknicktafel of meedeinend met de muziek in de tent. Het wemelt van de optimisten op het Ledig Erf.