Lééft!

Nee, hij werd níet op 13 mei 1988 om drie ’s morgens dood gevonden op de stoep van Prins Hendrik Hotel in Amsterdam, loodrecht onder zijn hotelraam, met een stilstaande bloedsomloop vol met heroïne en cocaïne.

Hij lééft!

Hij woont aan de Oudegracht en deelt een pand met Explorama en het paar De Boer/ Lopuhaä, gewoon hier in Utrecht. Hij leeft een anoniem bestaan. Soms grijpt hij zijn trompet om – in stilte en alleen voor zichzelf – te onderzoeken of hij zijn skills nog niet is verloren.

Dan zet hij een hoed op, laat hij een baard staan en kruipt hij stiekem op het open podium van Ceesplace.

Eens aanbellen…

Eric Hanse van Explorama doet open. Nee, Chet woont hier niet. Tuurlijk niet. Chet is dood. Helaas. Dat vervelende verhaal. Dat hotel in Amsterdam. De sprong. Of de val. Niemand weet het zeker. Het was tragisch. Dat zeker. ,,We hadden een bel over. Die gaven we in 1998 aan Chet. Het is een eerbetoon.’’

Stadsleven is niet eerste die aanbelt, vertelt Hanse. Sommige mensen weten wél dat hij ergens op een stoep aan z’n eind is gekomen en denken dat dat best eens hier geweest zou kunnen zijn en bellen aan om dat te verifiëren. Er lag ook eens een briefje op de mat ‘Hi Chet, how are you’ met de groeten van Miles. Grapje van de apotheker in de Twijnstraat.

Er belde eens een chetfan aan. Ze had een cd’tje in haar hand met Chetmuziek, waarvan ze zeker wist dat niemand het kende. Het was een zeldzame collectie liedjes met een zíngende Chet. Ze overhandigde het als een cadeautje en verdween, voordat Hanse ’bedankt’ kon zeggen.

De muziek op de cd is prachtig, vindt Hanse. En inderdaad, hij kende het niet. Zo nu en dan draait hij schijfje. Dan denkt hij aan Chet, zijn muziek en zijn tragische einde. Maar hij denkt ook aan de dame van de cd – wie was ze? – en bedankt haar, elke keer weer.

Fredo’s vioolkistje ligt uitnodigend op straat als Fabio Fredo viool laat spelen. Dames en heren, daar mogen de euro’s in!

Het duo komt uit Italië. Milaan, om precies te zijn. Fredo is een creatie van Fabio. Hij leerde het vak van de poppenspeler Massimo. Fabio’s moeder naaide de kleertjes. Zijn vrienden hielpen met de muziekkeuze. Nu reizen ze de wereld rond, verbonden door touwtjes.

Ze komen net uit Frankrijk en Duitsland. Nu zijn ze even in Utrecht. Straks in Amsterdam. Daarna zetten ze koers richting België en Parijs. In het najaar verkassen ze naar Australië, omdat het daar dan nog steeds warm genoeg is om te performen.

Veel passanten op de Lijnmarkt zijn blij verrast door het duo. Even geen trekzakken, gitaristen of draaiorgels, maar een poppenspeler die zijn creatie Brahms laat spelen. En de muziek uit de films Titanic en the Godfather. Straks komt ‘Somewhere over the Rainbow’ voorbij.

Toch hebben ze in Duitsland en Nederland een enigszins afwijkende manier om hun bewondering te tonen, vertelt Fabio. Eén van de winkeliers heeft gedreigd de politie te bellen, vanwege ‘het kabaal’. ,,Het kabaal! Ik probeerde nog uit te leggen dat het hier om muziek gaat. Muziek!’’

Zonder succes. ,,En één van de gitaristen hier op straat heeft me bedreigd. Morgen ben ik weg hier. Twee dagen eerder dan gepland.’’ Zijn marionet is ‘the most fragile thing in the world’. Geen ruzies, risico’s en ander gedoe. Wegwezen.

Als het aan Fabio ligt, is de stad – welke stad dan ook – een fijnere, gelukkigere plek als er poppenspelers, muzikanten, jongleurs en clowns actief zijn. Daar denkt kennelijk niet iedereen zo over.

Stadsleven geneert zich een beetje voor de behandeling die deze sympathieke snorremans – die met zijn zelfgemaakte pop een beetje vreugde naar de Domstad kwam brengen – heeft gekregen. We wensen Fabio en Fredo veel geluk in andere delen van de wereld waar ze wél de waardering krijgen die ze verdienen.

Hij heet Pax. Zijn vrienden zeggen Peks. En zijn ouders gaven hem bij zijn geboorte – 29 jaar geleden – de naam Hein. Wij houden het op Pax.

Hij is hiphopper, tekstschrijver, imponerend groot van lichaam én geest, mc in het orkest van Kyteman, hiphopgoeroe, etc, etc, etc…

Nu is hij met zijn stichting Habek vooral druk met de organisatie van Roffest, een internationaal hiphopfestival op 3 juli in het Julianapark. Hiervoor komen hiphopcollectieven uit binnen- en buitenland naar Utrecht om op het podium te freaken, te vernieuwen en te verbazen.

In Pax’ ogen moet muziek niet een kopie van een kopie van een kopie zijn. ,,Dus je moet mensen en collectieven ruimte geven, stimuleren en aansporen tot HET EXPERIMENT.’’ Met hoofdletters ja. Eigenlijk zoals Kyteman, hijzelf en de rest van de vriendenclub het afgelopen jaar hebben gedaan. Ze werden dé muzikale sensatie van het afgelopen jaar.

In zijn ogen moet de nieuwe nachtburgemeester hetzelfde doen: ,,Alle creatieve mensen uit de stad ruimte geven en faciliteren. Hiphoppers. Bands. Schrijvers. Iedereen. Ik wil overal broedplaatsen. Liefst langs de gracht. In de kelders. Zodat het water hun creaties door de stad, de wereld in kan voeren. Zoiets.’’

De nachtburgemeester moet dat aanjagen, de gemeente erbij betrekken en – uiteraard – meedoen, vindt hij. ,,Er loopt zó veel talent in Utrecht. Ik mis soms de faciliteiten om alles eruit te halen.’’

Zijn eigen nachten bestaan uit ‘strollen’ (struinen door de straten) en onderweg mensen tegenkomen om vervolgens te landen in het SJU-huis, Tivoli, Ekko, tussen de Belgische bieren, of bij Checkpoint Charlie (Charlie Chu).

Ben of ken jij de nieuwe nachtburgemeester van Utrecht? Mail dan naar: un.stadsleven@ad.nl.

Na de introductie van tien kandidaten voor het nachtburgemeesterschap maken we vandaag de balans op.

Wie we missen? Vrouwen! En studenten. Het wemelt in nachtelijk Utrecht van de vrouwen en studenten, maar in onze kandidatenlijst komen ze nog niet voor.

Hoe zat het ook alweer. Cees van Leeuwen (Ceesplace, de bierboot, de Bluesroute) is na vijf jaar nachtburgemeesterschap aan vervanging toe.

Hij heeft – zoals hij het omschrijft – ‘een hartstilstandje gehad’, een ‘hersenbloedinkje en nog een hersenbloedinkje’. Hij gunt een ander zijn troon.

Er zijn al veel kandidaten voorbij gekomen. De fladderende schrijver Jop Los bijvoorbeeld, die pleit voor nachtelijke evenementen als de museumnacht, maar dan ook voor literatuur, theater en muziek.

Ex-wethouder Floris de Gelder wil ondernemers stimuleren om ‘nieuwe, leuke, kleine hotels te realiseren, zodat ándere ondernemers meer nachtelijke activiteiten gaan organiseren.

Er kwamen twee evenementenorganisatoren op de verkiezing af: Michel Matthijssen en Maarten Pordon. Michel pleit voor nachtelijke vvv’s en hij mist het ‘gefreak en gebruis van vroeger’.

Maarten zal zich hardmaken voor een nieuwe nachtclub ‘met muziek, kunst,  theater en misschien zelfs een restaurantgedeelte’. Beide heren zien in zichzelf een ideaal aanspreekpunt voor de gemeente én voor alle ideeënmensen in de stad.

Nóg twee leuke kandidaten: zeskoppig feestcollectief Boemklatsch en Arjen de Vreede (alias dj DNA). Boemklatsch wil broedplaatsen creëren en een nachtfestival organiseren. Arjen pleit (naast wereldvrede en dierenwelzijn) voor ‘het experiment terug in de nacht. Dus meer vernieuwende muziek en meer creativiteit.

Dus: ben of ken jij de nieuwe nachtburgemeester van Utrecht? Heb jij betere ideeën? Mail dan naar: un.stadsleven@ad.nl.

Het is woensdagnacht, uurtje of één.

,,Waarom overkomt míj dit nu weer,’’ vraagt het meisje zich hardop af. Niemand die het haar kan uitleggen. Ze kan wel janken, maar zucht vooral. Een jongen met een opgewekte hawaï-ketting passeert haar en haalt z’n schouders op. De tap lonkt. Het urinerende duo loopt met niet overtuigend gespeelde nonchalance weg.

Aan de overkant, beneden langs het water, dalen vier jongens de trap af om even kort langs de waterfietsen te dralen. Na wat overleg klimmen ze één voor één in één van de waterfietsen die daar aangelijnd liggen.

,,Wie heeft er nog vloei,’’ klinkt het hoopvol in het Engels. Na enig graafwerk is daar de teleurstellende oogst: ,,Eentje nog maar!’’ Ze kunnen dus nog maar eventjes vooruit. Het viertal brengt de overige ingrediënten voor een pretsigaret bij elkaar: tabak, tip, wiet. Draaien maar.

De jongens blijken op rondreis door Europa. Chris uit Boston, Colorado-Joe, Javier uit Spanje en Loek. Luke of Loek? Een Hollander? ,,Yeah, Loek uit Joetrekt,’’ zegt hij in het Engels om het ook voor de rest begrijpelijk te houden. Ah, dag Loek.

Chris, Joe en Javier zijn op bezoek bij een maatje van Loek en brengen de avond en nacht door in Club Lux, waar een eindexamenfeestje gaande is. Ze wilden bij wijze va nachtelijk pitstop een jointje roken en Loek, die ze vanavond hebben leren kennen, maakt ze wegwijs in de stad.

Zo zit je in Praag en zo zit je te blowen op een waterfiets in Joetrekt. Je hoort ze niet mopperen. Vrijdag verkassen ze weer. Mét een AD/ UN in de tas. Het meisje met het fietswiel gaat op zoek naar een nieuwe fiets. Waarom nou zíj?!

Als nachtburgemeester zal Arjen de Vreede (48) zich eerst inspannen om Hoog Catharijne te veranderen in ‘een soort hangende tuinen van Babylon’.

Hij zal ‘de hangende tuinen van Hoog Catharijne’ onder meer van binnen en buiten volhangen met plantenbakken. ,,En het Smakkelaarsveld wordt één groot terras, zodat we er met z’n allen naar kunnen kijken.’’

Arjen, ook bekend als dj DNA, zal zich verder hardmaken voor natuur in brede zin, vogels, andere dieren én – niet te vergeten -  wereldvrede. Dat kan allemaal ook overdag, maar hij doet het er als nachtburgemeester graag bij.

Hij draait al een tijdje mee in het Utrechtse nachtleven. Hij stond aan de wieg van de hiphop- en housescènes in de stad en misschien ook wel in Nederland, vertelt hij. Ondertussen richtte hij met wat vrienden de invloedrijke succesband Urban Dance Squad op.

Momenteel woont en werkt hij al twaalf jaar in het oude Delta College en speelt in zo’n zes bandjes, waaronder Stuurbaard Bakkebaard, El Zombie en het POW Ensemble. Hij werkt als producer en stond vorige week vrijdag nog platen te draaien als dj op de Dom. En – zoals gezegd – hij is gek op dieren.

Als nachtburgemeester wil hij het experiment en de creativiteit in nachtelijk Utrecht een por geven. Hij hoort nu ‘toch te vaak dezelfde plaatjes als ik in de stad ben’. Het mag allemaal wel wat uitdagender van hem.

En o ja, hij wil minder cameratoezicht, zodat er weer wat makkelijk graffiti gespoten kan worden. Een nachtburgemeester moet aanjagen, inspireren en voor leven in de brouwerij zorgen, meent hij. Laat dat maar aan hem over.

Boemklatsch is een zeskoppig collectief dat eet, slaapt en ademt om muziek te maken, te draaien, te vertolken en te vieren. Boemklatsch schudt de nacht op, zet je lijf in beweging en is getraind om te feesten.

Boemklatsch is: producer/ dj Mike Mago, producer/ dj $jammie the Money, dj Illvester, het vj-duo Ramkraak, en spreekstalmeester Atactic. Boemklatsch wil zijn: nachtburgemeester van Utrecht. Goedemorgen.

Het Utrechtse zestal timmert al tien jaar aan de weg en liet al zo’n beetje alle podia en festivals van Nederland schudden. Ook het buitenland gaat inmiddels voor de bijl. Ze maken muziek, draaien vinyl en omlijsten dit met licht en beelden op projectors. Ze maken platen en verspreiden andermans muziek via hun eigen label Bmkltsch.

Ze kennen het (Utrechtse) nachtleven als geen ander en gunnen iedereen de nacht zoals ze die zelf graag beleven. Daarom willen ze nachtburgemeester worden.

Volgens Mike Mago wemelt het in Utrecht van het muzikale en creatieve talent: ,,We willen als nachtburgemeester deze mensen – van hiphoppers tot bandjes – helpen de podia te vinden die ze verdienen. Door ze aan zalen te koppelen, broedplaatsen te creëren en met elkaar in contact te brengen.’’

Met z’n zessen dus. Dat betekent zes aanspreekpunten, zes netwerken en zes koppen vol ideeën; zes nachtburgemeesters voor de prijs van één.

Illvester zegt dat Boemklatsch een nieuwe traditie wil starten: Een festival – de Nacht van de Burgemeester – waarin ze een staalkaartje van het Utrechtse nachtleven presenteren. Zo willen ze hun opvolger uitdagen om hen te overtreffen.

Illvester: ,,Het moet een jaarlijks terugkerend evenement worden waarin we laten zien wat nachtelijk Utrecht te bieden heeft; de trends, de beloftes en de gevestigde namen. Natuurlijk nodigen we ook internationale artiesten uit, want ook zij horen thuis in de Utrechtse nachten.’’

Ben of ken jij een betere, nieuwe nachtburgemeester van Utrecht? Mail dan naar: un.stadsleven@ad.nl.

Bruce Springsteen verzorgt de muzikale begeleiding vanuit de radio in de vrachtwagen. Het hete teer is te ruiken tot aan het Vredenburg.

Het is iets vóór twee uur ’s nachts. De stad is lang niet klaar met de dag; twee jongens bespreken op het Vredenburg de aantrekkingskracht van het kabouterlied op de meisjes. Langs de Oudegracht roept een groepje stappers naar ene Casper: ,,Casprrrr, ben je homo geworden ofzo?!’’ (Vermoedelijk heeft Casper een gewillig meisje genegeerd.)

Hier in de St. Jacobsstraat wordt gewerkt. Door Geoffrey van der Aar (24, die met de gasbrander) en Jan Wijkhuiser (46). Het zijn lussenzagers.

Lussenzagers? Jan: ,,We leggen lussen in het asfalt – of beter – antennes in het wegdek. Er rijden bussen overheen die zijn uitgerust met een zender. Als die hier straks passeren, springt het verkeerslicht automatisch op groen.’’

Hij wijst naar de kruising even verderop. ,,En als de bus het kruispunt is overgestoken, rijdt’ie wéér over een lus, waardoor het systeem weet dat de rest van het verkeer weer aan de beurt is.’’ Ze leggen ook lussen op de snelweg, maar die zijn om files te signaleren.

Ze zagen eerst gleuven in het asfalt. Vervolgens leggen ze de bekabeling erin, waarna een laagje teer de lus weers- en verkeersbestendig maakt. Geoffrey is nu met de gasbrander het laagje teer aan het verwarmen, zodat het smelt en alle kiertjes en gaatjes goed opvult. ,,Een mooi vak,’’ vindt het duo. ,,Veel vrijheid en weinig gedoe.’’

Soms hangen er boze omwonenden uit het raam. Of ze niet zoveel kabaal willen maken (het gezaag in het asfalt brengt een niet-subtiel geluid van 110 decibel voort). Dan moeten ze uitleggen dat overdag werken ondoenlijk is door alle verkeer en dat álle verkeersdeelnemers uiteindelijk profijt hebben van de lussen, omdat het verkeer sneller doorstroomt.

Heel soms gaat het mis: ,,Het is weleens gebeurd dat collega’s zijn bedreigd.’’ Maar ach, gekken kom je overal tegen. Om 2.10 uur zijn ze klaar. De werknacht zit erop. Morgen wacht een klus in Zutphen.

Lussenzagen. Nooit eerder van gehoord. Mooi vak.

Nóg zo’n waarheid is: ‘Als Jurgen Moolenbeek ’s nachts niet uit z’n bed komt, is er óók geen brood.

Jurgen (42) is één van de weinige, échte, ambachtelijke, warme bakkers van Utrecht. De enige binnen de singels. Hij begint rond 4.00 uur ’s nachts met werken – of eigenlijk met koffie. En dan gaan de eerste broden de oven in. Vrijdagnacht start zijn werknacht al om 0.30 uur.

Ambachtswerk vergt dus offers. Maar Jurgen doet het met liefde. De opa van zijn opa startte de zaak en traditie in 1873. Nog steeds moeten de Moolenbeekjes niets hebben van de geautomatiseerde broodfabrieken. Het brood wordt met de hand gedraaid, opgemaakt en/ of gevouwen. Vervolgens wordt de brood in de oven ‘geschoten’.

Tja, je bent een bakker of je bent geen bakker. Het begon met Jan Moolenbeek die zaak oprichtte in de ABC-straat. Zoon Job volgde hem op. Toen kwam Jurgens opa Jurriën die de deegroller doorgaf aan Jaap. Nu dus Jurgen, vannacht overigens bijgestaan door Bert (45).

Jurgen blijkt een creatieveling. Dat creatieve heeft’ie van z’n moeder. Hij heeft meerdere broden ‘uitgevonden’. Sterker: hij levert aan elk restaurant dat zich klant van hem mag noemen een eigen, exclusieve broodsoort.

Hij introduceerde duo-brood, multibrood, knoflook-olijfbrood en de grachtenbol. Ze doen zelfs in belegde broodjes tegenwoordig. Aan geen van zijn creaties heeft hij zijn eigen naam verbonden. De Jurgenbol? Een halfje tijger-Jurgen? ,,Mwah.’’ Daar is hij te bescheiden voor.

Straks om 7.30 liggen de broden klaar in de winkel. Vervolgens zetten Jurgen en zijn medewerkers de boel klaar voor de volgende dag. Overdag punt hij de administratie bij. Om 21.00 naar bed. Ja, warme bakker ben je 24 uur per dag.

Daar zit iemand die er geen gras over groeien: Als hij – Maarten Pordon alias dj Marcoscope – het schopt tot nachtburgemeester, organiseert hij meteen een feest in de Winkel van Sinkel om de Utrechtse nacht te vieren.

Daarbij nodigt hij alle bandjes, dj’s, kunstenaars, theatermensen en andere smaakmakers uit om het feest kleur te geven.

Groots en meeslepend. En serieus mét knipoog. Zoiets. Hij wil ruimte creëren voor alle bandjes, kunstenaars, dj’s en andere muzikanten die Utrecht rijk is, maar die niet altijd het podium weten te vinden dat ze verdienen.

Okee, okee, maar wie is deze Maarten Pordon met al z’n branie dan wel niet? Los van zijn reguliere stapleven begon het echte nachtwerk toen hij als dj (Macroscope) plaatjes ging draaien in Lust. ,,Snotaapfeestjes voor honderd man. House en techno – Detroit- en Chicagostyle – voor de echte liefhebber.’’

Hij breidde zijn werkterrein als dj uit naar Tivoli, Winkel van Sinkel, Poema, Ekko en later ook naar buiten de stadsgrenzen. Ondertussen wierp hij zich op als booker/ agent van artiesten en als organisator. Zo maakte hij zich de zakelijke en commerciële finesses van de uitgaanswereld eigen.

Inmiddels heeft hij met twee maatjes Zeus Events opgericht en organiseert hij z’n eigen feesten, bijvoorbeeld in de Winkel van Sinkel. ,,Meld anders meteen even dat 29 mei weer l‘Etiket is in de Winkel.’’ Bij deze.

Hij zal zich hardmaken voor een nieuwe nachtclub in de stad ‘met muziek, kunst,  theater en misschien zelfs een restaurantgedeelte’. Ook wil hij aanspreekpunt worden voor de gemeente én voor alle ideeënmensen in de stad.’’

En hij is nog maar 25! Een kandidaat om rekening mee te houden.

Ben of ken jij een betere, nieuwe nachtburgemeester van Utrecht? Mail dan naar: un.stadsleven@ad.nl.