Stadsleven bericht elke vrijdag over de bewoners van studentenhuis Zuilenstraat 13. Een serie over vijf jongens en vier meisjes die lid zijn van verschillende studentenverenigingen. Vandaag de slotaflevering.

De lijst met namen van ex-bewoners op de muur en de verwarming wordt steeds langer. Onlangs verhuisde Jan en de volgende die het pand verlaat is Ferry. Stadsleven heeft de afgelopen drie maanden een goed beeld gekregen van het studentenleven.

Het moderne studentenleven blijkt druk, ‘konings’ en vol verleidingen. We zagen Lloyd (die eerst Pony werd genoemd, maar die eigenlijk Jeroen heet) stoppen met zijn studie en nadenken over plan B.

Momenteel volgt hij een heroriëntatietraining die prima te combineren blijkt met zijn ‘verplichtingen’ in De Kroeg, ofwel op zijn studentenvereniging.

We zagen hoe de bewoners serieus zijn met hun studies om farmaceut, jurist of psycholoog te worden. Dat levert tentamenstress, scripties, lange nachten tussen de boeken en de eeuwige strijd om een plekje in de bieb op.

Maar we hoeven geen medelijden te hebben; er blijft genoeg tijd over voor feestjes (met een duikbril de dansvloer op), date-etentjes verkleed als aap of haas (’s avonds een haas, ’s morgens een vent) en Sex-in-the-City-achtige jaarclubpraatsessies voor de dames (‘hebben jullie al tuk-tuk gedaan?’).

Het huis is nauwelijks veranderd de afgelopen dertig jaar, vertelde de vader van Elly, die hier ook woonde. Tóen moest je op de plattegrond van een bierkrat aankruisen wélk biertje je precies gepakt had. Nú worden de individuele kosten voor gezamenlijke boodschappen via een internetprogramma bijgehouden. Verder is alles bij het oude gebleven.

De buurvrouw, die al bijna een halve eeuw naast nummer 13 woont, kan zich nog herinneren hoe je – vóór de tijd van Ellys vader – als meisje geacht werd om níet door de Zuilenstraat te lopen. ,,Ach, dat hoorde erbij.’’

Binnenkort behoort dus ook Ferry dus tot te de geschiedenis van dit huis. Haar medebewoners zijn als familie, vertelt ze. Ze zal ze missen. Net als de feestjes, de slome avonden in de woonkeuken, het zwembadje én de zomerse sessies in de tuin.

,,Alles kan hier, verzucht ze. Als je tijdens het WK voetbal zin hebt om vijftig man uit te nodigen en de wedstrijden via een beamer op de muur te kijken, kan dat. En dan is er altijd wel iemand die zin heeft om een tribune in elkaar te klussen.’’

Maar Ferry moet dóór. Ze zet straks haar studie rechten een halfjaar voort in Engeland. Daarna komt ze hier niet meer terug. Ze gaat in een ‘normaal’ huis wonen. Dan heet ze weer gewoon Leonoor.

En ook het leven op nummer 13 én Stadsleven gaan vrolijk door… Beste Zuilenstraatbewoners, bedankt voor de gastvrijheid. Succes!

Stadsleven bericht elke vrijdag over de bewoners van studentenhuis Zuilenstraat 13. Een serie over vijf jongens en vier meisjes die lid zijn van verschillende studentenverenigingen. Aflevering 11: Eindeloos peddelen.

De komende tijd zullen achter de naam van Ferry weinig kruisjes verschijnen op de bierlijst die in de keuken van Zuilenstraat 13 hangt. Ze is in training voor de Ringvaart Regatta, een roeiwedstrijd – nee, marathon – over honderd kilometer.

De race is pure waanzin. Een slooppartij. Van Leiden naar Amsterdam, Haarlem, Lisse en via Leiden naar Delft. Ruim honderd boten die de honderd kilometer afleggen.

Pak de kaart er voor de grap eens bij. Tien uur peddelen. Met en beetje pech deels mét windje tegen. Een wedstrijd die wereldwijd zijn gelijke niet kent. Ferry deelt haar boot op de twaalfde mei met zeven andere meisjes (die tot enkele weken geleden geen roei-ervaring hadden).

Ze trainen vier keer per week; in de boot, op de fiets om aan de conditie te werken. Verder is het een kwestie van gezond eten, wijntjes en biertjes laten staan, zweten en eindeloos peddelen. En dan nog verder.

Kortom: ,,Je móet het meegemaakt hebben,’’ zegt Ferry opgewekt. Vandaag zit ze met Willemijn, Klaske en Devika in een vierpersoonsboot op de Vaartsche Rijn bij Utrechtse Studenten Roeivereniging Triton. Trainen. Coach Tim geeft instructies waarbij termen als ‘uitpikken’, ‘stopje 3’ en ‘tubben’ voorbij komen.

Zondag stappen ze voor het eerst met z’n achten in de boot. Het is de eerste test om te kijken hoe ver ze zijn. Kunnen ze hun balans vinden? Loopt het een beetje synchroon? Met zo veel onervaren dames in één boot mikt Tim vooral op stabiliteit. ,,Straks met wind tegen hebben ze niet zo veel aan een mooie, nette haal.’’

Volgens de traditie vullen de studentenverenigingen USC en UVSV een boot met het bestuur van het vorige jaar ‘om de bierkilo’s eraf te werken’. Maar dit keer nemen strijden Ferry en de zeven andere vrijwilligers voor de eer.

Waarom? Om ‘een overwinning op jezelf te boeken’. En om ‘te kijken waar je fysiek toe in staat bent’. Wat blijkt na anderhalve maand trainen? De dames voelen zich goed, beter geconcentreerd tijdens het studeren en ze hebben er vertrouwen in dat ze heelhuids zullen aanmeren in Delft op 12 mei.

Dan duwen de dames af. Coach Tim streng: ,,Jullie mogen na de training best moe zijn.’’

Zo op het eerste gezicht zit hier een somber persoon; een dromerige jongeman in een kamer met daarin niets dan een matras, slaapzak en een stofzuiger. Niet echt de ideale studentenuitrusting.

Hij – Ian (21), vierdejaars accountancy aan de Hogeschool Utrecht – heeft dan ook genoeg aan zijn hoofd om droevig over te zijn.

Een paar weken geleden was er een brand in koffiezaak Mockamore aan de Steenweg én in het studentenhuis in datzelfde pand. Zíjn studentenhuis.

Zijn huisgenoten waren ongedeerd. Gelukkig. De kat tijger leefde nog. Fijn. Maar de kat Tom bleek gestikt in de rook. Arm beest. Er bleek verder voornamelijk roetschade. Aan zijn kleren, meubels en apparatuur. Aan alles eigenlijk.

Het duurt nog zeker tot september voordat de studentenkamers weer bewoonbaar zijn. Ian leefde een maand als een nomade. Hij logeerde bij vrienden, ‘leende’ het huis van wintersportende maatjes en ‘crashte’ bij familie.

Ondertussen was Jos afscheid aan het nemen van de Zuilenstraat. Ook hielden ze daar vorige week een (verlaat!) kerstdiner en zochten ze een opvolger voor Jos. Tijdens de hospiteeravond vonden ze geen geschikte opvolger. In september willen ze een verse eerstejaars binnenhengelen.

En tot die tijd? Elly en Jos wisten wel een oplossing: een paar Veritasmakkers zijn onlangs dakloos geworden door een brand. ,,Laten we één van hen tijdelijk onderdak geven!’’ Zo kwamen ze bij Ian uit; Arnie is naar de kamer van Jos verhuisd. Kelly naar die van Arnie. En Ian betrekt de kamer van Kelly. Sjouwen. Schuiven. Klaar.

Ian is dus helemaal niet droevig. Hij heeft een dak boven zijn hoofd! En wel in Zuilenstraat 13, ‘een heel relaxed huis’. Hij heeft net zijn eerst nacht erop zitten en het beviel prima. En die sombere blik op de foto dan? Ach, dat is maar een pose.

Nou, schilderen dan maar en ‘sjeffen’ (klussen) in je nieuwe kamer. Toch? ,,Neuh, ik zit middenin de organisatie van een driedaags feest op Veritas. Helpen met mobiele barren bouwen en het hele pand een metamorfose geven.’’

Het thema van het feest luidt: EcstaSea Bay en het belooft een heuse ‘aqua nirwana’ te worden, compleet met zuurstofbar. Kortom, Ian is met louter een tas vol kleren, een matras en een stofzuiger een tevreden mens.

,,In 1953 ben ik hier komen studeren. Psychologie. Ik werd een UVSV-meisje. Ons jaarclubje heette Tokè, vernoemd naar een hagedisachtig beestje.

Waarom? Tja, uit meligheid, denk ik, zoals dat nu ook gaat. Met meisjes uit mijn jaarclub ging ik in een studentenhuis wonen.

Zuilenstraat 13 en 17 waren echte corpshuizen. Allemaal jongens. Ook nummer 13 was heel corporaal. Niet arrogant, maar heel aardig.

Als meisje werd je geacht om niet door de Zuilenstraat te lopen. Dat hoorde bij de studentenmores. Vonden we prima. De jongens waren bezig met zich maatschappelijk te manifesteren. Met de tradities en rituelen. Meisjes waren veel tuttiger. Je werd geacht een geschikte man te vinden.

Zo lagen de verhoudingen. Iedereen vond het prachtig. Je was student. Dat was echt iets bijzonders. Je hoorde erbij.

Ik herinner me Dikke Daan, jarenlang huisoudste in Zuilenstraat 13. Een echte gangmaker. Er was een grappig ritueel: eerstejaars moesten in de tuin, met hun kaalgeschoren koppen, dat was het lot van de eerstejaars, het gras knippen met nagelschaartjes. Daan – type eeuwige student – hield toezicht.

Mijn man ken ik uit mijn studententijd. Hij studeerde medicijnen en later psychiatrie. In 1964 gingen we naast nummer 13 wonen.  Het huis was groot en goedkoop.

Raar? Nee, niet echt. De tijden veranderden. Hoewel de democratiseringsbeweging aanvankelijk aan nummer 13 voorbijging, werd het er uiteindelijk losser. Er kwamen zelfs meisjes wonen.

Ze hielden er mooie feesten. Wij werden steevast uitgenodigd. Alles kon. Heel het huis werd verbouwd. Er waren boven overstromingen van bier, waardoor je beneden tot je enkels in het bier stond. Dat vond iedereen heel gewoon. Het kon allemaal.

Terwijl hiernaast de bewoners kwamen en gingen, en veel bij het oude bleef, werkten wij aan onze carrières. We kregen kinderen. Er is een periode geweest dat ze de tuin hiernaast gebruikten als hockeyveld. Soms deden onze zoons mee.

Het contact met de buren is altijd heel leuk geweest. Nu nog. Als ik vraag of ze een klusje willen doen, staan ze altijd klaar.

Soms komen ze aan de deur om een feestje aan te kondigen. Dan krijg ik kalmerende thee, oordopjes en een flesje wijn. Heel lief. Dan beloven ze dat het rustig aan zullen doen. Natuurlijk doen ze dat niet! Geeft niet. Dat hoort erbij.

Ik heb het gevoel dat ik zelf weinig ben veranderd, maar het lijkt of de bewoners elk jaar jonger worden. Ik heb inmiddels een kleindochter van 15  die al bijna net zo oud is als de eerstejaars! Er verandert dus toch wel íets. De buren komen goed terecht hoor. Zelfs Dikke Daan schopte het tot farmaceut.’’

Jos, Sjef, Arnie en Lloyd (die enkele weken geleden nog Pony werd genoemd) zitten lodderig op de bank. Ze spelen Mariokart op de computer, tegen elkaar. Aan tafel zit de rest van de bewoners. Zij spelen monopoly.

Geschreeuw aan tafel (iemand nadert bankroet) en geschreeuw vanaf de bank (iemand crasht). Biertje erbij. Lachen. Joelen.

Oud-bewoonster Dré, die vanavond op bezoek is, vraagt of iemand nog ‘een bak’ (biertje) wil.

Het zijn de laatste dagen van huisoudste Jos als bewoner van dit huis. Per 1 maart woont hij met twee vrienden uit Nijmegen in Lombok. Hij heeft hier dan 4 jaar en tien maanden gewoond. ,,Het is mooi geweest.’’

Jos zal de bewoners missen. Zij zullen hem missen. Maar de berusting overheerst. Na een jaartje of vijf maken bewoners nu eenmaal plaats voor nieuwe bloed. Dat weet iedereen.

Iedereen is thuis vanavond, want er moet een belangrijk besluit worden genomen. Wie wordt de nieuwe bewoner? Het moet een Veritasjongen worden, net als Jos. Maar verder?

De keus voor een nieuwe bewoner luistert nogal nauw, leggen ze uit. Het is als een puzzel waarvan je niet weet hoe het laatste stukje eruitziet. De nieuwe bewoner moet de mix aan bewoners weer compleet maken. Je weet pas waar hij aan moet voldoen als je hem hebt ontmoet.

Vanavond zijn drie Veritasjongens op bezoek geweest. Hospiteren. Wie van de drie? De kennismaking verliep soepel. Wat doe je? Wie ben je? Wat verwacht je van dit huis? Wat kunnen we van jou verwachten?

Het waren alledrie geschikte gasten. Maar niemand sprong er echt uit. Geen van de drie dus. Geen nood, zegt Ferry. ,,Het wordt een tijdelijke bewoner. Laatst is een Veritashuis afgebrand. Die gasten zijn nu dakloos. Tot september kan één van hen hier wonen. Dan begint een nieuw studiejaar, met nieuwe eerstejaars. Dan kiezen we een permanente bewoner.’’

Jos vindt het best en geniet van zijn laatste dagen. Hij denkt aan het ‘trailertrashfeest’ dat ze ooit hielden hier. Aan het Mexicaanse feest waar hij nog maar weinig van weet. Aan de zomerse avonden in de tuin. Aan de verjaardagsontbijten, de hangerige avonden in de keuken, de lol, de humor…

,,Te veel om op te noemen,’’ zegt hij. Er komt nog een afscheidsfeest. Daarna beperkt zijn aanwezigheid zich tot zijn naam op de muur, tussen de andere oud-bewoners, en behoort hij definitief tot de rijke geschiedenis van Zuilenstraat 13. ,,Het was konings hier!’’

Zet een dozijn dames (20-22 jaar) bij elkaar en het gesprek komt altijd (al is het maar tijdelijk) uit op vriendjes, ex-vriendjes, (veel leukere) vriendjes van ex-vriendjes of aanstaande vriendjes.

,,Heeft híj het initiatief genomen,’’ vraagt één van hen. ,,Ja!,’’ zegt een ander. Iedereen knikt instemmend. Zo hoort, het vinden ze, zeker in een stad waarin de meisjes in de meerderheid zijn. ,,Hebben jullie al tuk-tuk gedaan?’’ Sex in the city, gewoon in Utrecht.

De woonkeuken van Zuilenstraat 13 is vanavond overgenomen door het jaarclubje van Trudie. Chimmy heten ze. Waarom Chimmy? Ze hebben geen idee.

Elke week zitten ze in het huis van een ander Chimmylid. De rest van de Zuilenstraatbewoners heeft zich vanavond vrijwillig laten verbannen naar de kamer van Ferry. Geen probleem; volgende keer nemen ze zelf de boel over met hun eigen jaarclubje.

Chimmy bestaat uit twaalf Veritasmeisjes. Ze kennen elkaar nu drie jaar. Het clubje hebben ze geformeerd toen ze zich als eerstejaars meldden bij Veritas. Er volgde een periode van tien weken borrelen, waarin uit alle eerstejaars verse jaarclubjes ontstonden.

De sessie van vanavond is even hysterisch als hilarisch en het gesprek stuitert van plannenmaken voor de collectieve zomervakantie (Gardameer), ‘jenkende jongens’ (jenken is zeuren, vooral over bindingsangst), ‘ik heb een 8 voor filosofie gehaald!’ (,,nerd!’’) en het verschil tussen economisch geografen en geografisch economen.

Een flard: ,,Hey, Femke, hoe was het date-eten afgelopen?’’ Femke: ,,Leuk, we moesten als Russen komen. Hij was als Raspoetin en had een penis op sterk water bij zich.’’ Hilariteit alom. ,,Wie was die Raspoetin eigenlijk, vraagt een ander…

Ondertussen vertelt scheikundestudent Nienke over haar drie maanden in Horseham, vlakbij Londen. Ze werkte daar bij een chemisch bedrijf dat onderzoek doet naar stoffen voor nieuwe medicijnen tegen Parkinson en Alzheimer…

,,Raspoetin!,’’ roept Iris dan, die even internet op haar mobieltje heeft geraadpleegd. ,,Hij was een Russische monnik en  nonnenverkrachter.’’ De rest schudt meewarig het hoofd. Gezamenlijke conclusie: Het waren geen heilige boontjes. ,,Weet je hoeveel kindertjes ingemetseld werden, omdat nonnen zwanger werden!’’

Volgende week nemen ze de woonkeuken van één van de andere dames over. Dan praten en lachen ze verder. Altijd genoeg gespreksstof. Zo gaat dat, week in, week uit in jaarclubjes: het zijn vrienden voor het leven. Zo ook de meisjes van Chimmy.

Stadsleven bericht elke vrijdag over de bewoners van studentenhuis Zuilenstraat 13. Een serie over vijf jongens en vier meisjes die lid zijn van verschillende studentenverenigingen. Aflevering 5.

Zo’n anderhalf jaar geleden belde Jan Robert Brand (60) uit Culemborg aan bij Zuilenstraat 13. Of ze een logeeradres hadden voor de zoon van deze ex-bewoner.

Zijn zoon Eelco, eerstejaars geneeskundestudent, had namelijk introductieweek. Tuurlijk, zeiden de bewoners.

Tegenover de tafel in de woonkeuken zag junior de naam van zijn vader op de muur staan, tussen andere oud-bewoners. ,,Grappig,’’ zegt hij nu.

Brand-senior woonde er vanaf 1975 twee jaar.

Na het weekje logeren, bleef Elly contact houden met de bewoners; Jos en Trudie bijvoorbeeld waren óók lid van Veritas. Toen na een jaar een kamer vrijkwam, mocht hij komen hospiteren. Om halfdrie ’s nachts belde hij zijn vader wakker: ,,Goed nieuws. Ik ben uitgekozen!’’ Zijn bijnaam werd Elly.

Er is in die ruim drie decennia weinig veranderd in het huis, zegt pa Brand. De kast met de planken (voor elke bewoner eentje) staat nog gewoon op dezelfde plek naast de deur. Het keukenblok is niet veranderd. ,,En ook toen was het niet altijd even goed opgeruimd,’’ lacht hij.

Oké, een kleine moderniseringsslag is ook aan Zuilenstraat 13 niet voorbijgegaan. Zo worden via een internetprogramma de individuele uitgaven aan de gezamenlijke boodschappen bijgehouden. Tóen moest je op een plattegrond van een bierkrat (24 vakjes) aankruisen wélk biertje je had gepakt.

De oud-bewoner ziet ook wel wat veranderingen in het studentenleven van de huidige generatie. ,,Studies duren korter. Wij vonden dat je best tien jaar mocht doen over een lange studie, nu is dat zes jaar. Wij hadden een jaar practicum. Nu hebben ze korte blokken.’’

Tegelijkertijd slaagt de huidige generatie er in om meer feestjes te vieren dan destijds, zegt vader Brand (maar dat kan te maken hebben met de neiging van vaders om hun jeugd braver voor te stellen dan het daadwerkelijk was): ,,Elke maand is er wel een gala, huisfeest, etentje of lustrum dat gevierd moet worden!’’

Elly grijnst erom. Het resultaat is hetzelfde: de huisgenoten van pa schopten het tot psycholoog, restaurateur van schilderijen, dierenarts, uitgever en orthodontist. Ellys huisgenoten zullen het stuk voor stuk óók ver schoppen. Zelf hoopt hij (studenten geneeskunde) oncoloog te worden.

Pa bestierde jarenlang een eigen apotheek in Culemborg. Hij verkocht de zaak in 2004 om zich te storten op zijn hobbys. Ook pakte hij een oude studie op: geologie. Hij werkt hard aan zijn scriptie en verwacht snel zijn bachelor te halen. Pa studeert. Zoon leeft het studentenleven. Er verandert nooit wat.

In het slechtste geval begint een dagje tentamenstress als volgt: Veel te vroeg (uurtje of zeven, misschien eerder) begint de wekkerfunctie op je mobiele telefoon hysterisch te toeteren. Slaperig besef je: ik heb te weinig tijd om te veel stof in m’n vingers te krijgen. Pfff.

Dan loop je naar de douche. Bezet. Wat blijkt? Nog drie wachtenden voor je. Je vreest je dat kan fluiten naar een plek én een computer in de bieb als je daar te laat aankomt. En je moet nog zo veel doen!

Tegelijk besef je: ik móet een voldoende halen, anders moet ik het vak overdoen…

Gelukkig is voor Trudie en Kelly de dag soepel begonnen vandaag. Qua gekte viel het mee vanmorgen; ze hebben zelfs met alle tentamenstressende huisgenoten rustig eitjes gebakken. Én ze hebben een plek in de bieb op de Uithof weten te bemachtigen.

Trudie zit achter haar laptop. En Kelly zit, gewapend met een gele stift, gebogen boven haar boeken. Flesje water en bekertje koffie binnen handbereik. Zo gaat dat. Dag in, dag uit in tentamentijd.

Ben je te lang weg van plek – bijvoorbeeld om een welverdiende pauze te houden – dan worden je spullen genadeloos van je plek gegooid door aan andere studiebol. De strandstoelnijd aan de Costa Brava is er niets bij.

Maar goed. Trudie werkt aan een essay over de relatie tussen China en India en hoe die zich in toekomst zal ontwikkelen. Hoe dan? Daar broedt ze op. Morgen heeft ze daar een theorie over. Kelly studeert voor twee tentamens: eentje over klinische en gezondheidspsychologie én de tweede over methoden en statistieken, deel 3. Dat is ‘goed te doen’.

Om te studeren ga je tegenwoordig naar de één van de talloze bibliotheken (universiteitsbieb, juridische bieb, stadsbieb, medische bieb) in de stad. Daar zitten studenten blok aan blok, tafel aan tafel en zucht aan zucht te ploeteren. Het gemiddelde dieet bestaat uit koffie en koffie.

Grootste ergernissen volgens de twee Zuilenstraatdames: pratende mensen (vooral eerstejaars), meisjes met hakjes die maar blíjven rondlopen en het geluid van een binnenkomend sms-je op een telefoon even verderop. Grrrr.

Thuis studeren is bijna onmogelijk, leggen ze uit. Kelly: ,,Het open-deuren-beleid thuis is mij te gezellig. Een kopje thee hier. Een praatje daar. Even met z’n allen lunchen. Trudie: ,,Voor je het weet, is dag voorbij en heb je níets gedaan. In de bieb zit ik soms tot ’s avonds laat in alle rust te werken.’’

Dat komt allemaal wel goed met de Zuilenstraatbewoners. Succes!

Is er een verkleedpartij gaande? Een aap, een Ierse leprechaun en een paashaas grommen, huppelen en hupsen beneden door de keuken van Zuilenstraat 13. Het zijn de drie hj’s (huisjongsten). Zij zitten in de bediening vanavond.

Boven – in de kamer van Ferry, die een bescheiden verbouwing  heeft ondergaan – zit de rest van de bewoners aan een lange tafel. De eerste biertjes en wijnflessen gaan open.

Het is vandaag date-eten; een etentje voor alle negen bewoners, plus aanhang. Acht van de negen bewoners hebben een vriendje of vriendinnetje. Alleen aap Pony niet, maar hij heeft een ijsbeertje voor zichzelf geregeld. ,,Het gebeurt niet vaak dat iedereen tegelijk bij elkaar is, mét aanhang,’’ zegt Sjef, die het etentje met Arnie heeft voorbereid. ,,Gezellig.’’

Voor de gelegenheid hebben Arnie en Sjef elk stel met een verkleedthema opgezadeld. ‘Integratie van de feestdagen’ is de overkoepelende gedachte. Er lopen een kerststelletje en een st. Patrickpaartje. Maar ook dierendag is vertegenwoordigd, net als quatorze juillet en valentijnsdag.

Terwijl de paashaas zijn pak even rechttrekt en zijn vriendin ‘het ei’ van een knipoog voorziet, brengen de aap, de lepechaun en de haas de belegde, geroosterde ciabatta’s – het voorgerecht – naar boven.

Huisoudste Jos speecht dat het uniek is dat iedereen een relatie heeft, haalt wat anekdotes op uit de tijd dat dat anders was (helaas niet voor de krant bestemd) en brengt een toast uit. ,,Prettige wedstrijd!,’’ klinkt het jolig uit de mond van één van de feestdagen.

De dag ervoor hebben Arnie en Sjef, beiden gehuld in een melig schort, het eten bereid. Voor de rest was de keuken even een no-go-zone. Ondertussen waren de andere bewoners hun outfits aan het regelen: eieren beschilderen en een cadeaupakje á la Carice van Houten in elkaar klussen (Valentijnsdag).

Het leuke aan deze studenten is dat iedereen meedoet. Niemand haakt af. Zelfs alle dates zijn sportief genoeg om zich bijvoorbeeld als franse uienverkoper uit te dossen, ook al staat voor velen de tentamentijd voor de deur. ,,Erg geslaagd,’’ oordeelt Arnie.

Rond twee uur ’s nachts zet het feest zich voor de onvermoeibaren voort in de Woo. Het leuke aan de Woo is dat ze daar wel wat gewend zijn en dat iedereen welkom is. Ook Ierse dwergen.

Anderen, zoals de paashaas die morgenochtend een radiologiepracticum heeft, gaan naar bed. ’s Avonds een haas. ’s Morgens een vent. Of zoiets.

Vorige week was het druk voor eerstejaars Pony. Hij zocht een nieuwe studie én een meisje voor het diner dat hier in huis wordt gehouden. Ook moest hij zijn ouders nog melden dat is gestopt met Rechten.

Vrijdagochtend kreeg hij een sms: ‘Wat lees ik nu in het UN? Moet jij je ouders nog inlichten?’ Pony’s vader. Met een knipoog. Mooi, pa en ma ingelicht. Het is dinsdagochtend. Boos zijn ze niet, zegt hij. Ze kennen het studentenleven. Van vroeger. Je gaat het huis uit, meldt je bij het  Utrechtsch Studenten Corps, steekt veel tijd in je jaarclub en je wilt je huisgenoten leren kennen.

Allemaal in een stad vol verleidingen. Pony kan moeilijk ‘nee’ zeggen, bekent hij. Geen spijt, wél een grijns. Hij haalde tot nu toe nul studiepunten. ,,Dan kan je beter stoppen. De achterstand is te groot en ik twijfel over de studie.’’

Wat nu? Sociologie of Bestuurs- en Organisatiewetenschap? Internet biedt inspiratie. ,,Ik zoek een brede studie. De samenleving bestuderen lijkt me leuk. Pfff. Instromen blijkt moeilijk. Morgen verwachten mijn ouders een plan-de-campagne. Misschien ga ik de rest van het jaar werken. In september begin ik opnieuw.’’

Pony zit er versuft bij. Toen hij gisteravond rond 00.30 uur het Utrechtsch Studenten Corps verliet, moest hij kiezen: óf ‘nog even’ een biertje halen in Heerenplein óf ‘een beetje rustig aan doen’, omdat morgen iemand van AD/UN voor de deur staat.

Hij koos optie één. Om 3.00 uur maakte hij ‘nog snel een uitstapje’ naar De Kneus met een meisje en nam na drie kwartier afscheid. Hij strandde hij in de Woo. Rond zessen was hij thuis. Viereneenhalf uur later ging de deurbel.

Mogge Pony. ,,De verleidingen zijn groot voor studenten, legt hij uit. Elke dag is er wel iets te doen.’’ Hij gaat het vanaf nu serieuzer aanpakken. Niet altíjd ‘ja’ zeggen. Gaat ten koste van je studie en daarbij begint het geld, dat hij afgelopen zomer verdiende als schoonmaker in een bejaardenhuis, op te raken.

Succes Pony!