Wat: Summer Darkness

Waar: Tivoli, Domplein, Pandhof

Ze laat zichzelf graag Medusa noemen en heeft het Bal du Masque – het openingsfeest van Summer Darkness – georganiseerd in Tivoli. Ze staat op de dansvloer en is omringd door gasmaskers, gevederde maskers, grote maskers, lugubere maskers, gemaskerde mensen met een cape, in hotpants en in middeleeuwse jurken.

Het is een duister mengsel van keltische extravagantie en moulin rouge. ,,Eigenlijk een feestje van verlegen mensen,” knipoogt Medusa vanonder haar hoge hoed. ,,Gevoelige, verlegen mensen. Echt waar,” benadrukt ze nog maar eens.

Deze types lopen overal in Utrecht dit weekend. Een engel achter een bakje patat, een duivel aan een picknicktafel en een middeleeuws echtpaar samen op 1 fiets.

Ze zien eruit alsof ze ergens langs de gracht een collectie maagden gaan offeren aan een god die alleen zij kennen. Alsof ze de Bubbelsverslaggever tegen een muur gaan spijkeren om het levend – met notitieblokje en al – soldaat te maken, bij wijze van ontbijt.

Maar zo zijn ze helemaal niet. Medusa heeft gelijk. Het zijn bescheiden mensen. Vriendelijk als je met ze praat. Verlegen ook zelfs. Soms dan. Maar ze doen erg hun best om het te verhullen en zien er prachtig uit…

Wat: Rockit Open Air

Waar: Maarsseveense Plassen

‘Amputeer je hersencellen, slijt je schoenzolen en kom thuis op je sokken’, luidt het motto van Bram (19) vandaag. Voor de zekerheid heeft hij het op een demonstratiebord gekalkt. Hij ziet er tevreden uit.

En? Hoe ver ben je, qua hersencelamputatie (het is 18.35 uur, nog ruim 4,5 uur te gaan)?

Bram: ,,Ik ben er met m’n vrienden al 20.000 kwijtgeraakt. We liggen op koers.’ En je schoenzolen? ‘Ook dat komt goed. We gaan nú dansen. Dus die zolen gaan eraan. Dan raak ik m’n schoenen kwijt en kom op m’n sokken thuis. Blijft het huis tenminste een beetje schoon.’

Bram bewijst het: Rockit is goed op gang. Dj Erick E. staat te beuken op één van de zeven podia. Paul Ritch draait even verderop. En tegenover de zweefmolen bespreekt iemand zijn liefdesleven met een tarotkaartlezeres. ‘Ik zie dat je moeite hebt om relaties te onderhouden.’ En ze draait weer een kaart om.

Bij de bonnenkraam is het vier bonnen voor een tientje. Óf negen voor twintig euro. Dat betekent dat je voor een biertje of een vietnamese loempia 2,50 euro óf 2.20 euro betaalt. Best prijzig. Gelukkig wordt geld per ingenomen biertje steeds minder waard en hoor je er niemand over mopperen.

In het water heeft Daniël la Fico Gizzo (25) zichzelf opgeworpen als badmeester. Of beter: lifeguard. Maar het kan ook zijn dat hij gewoon graag zijn lichaam showt of dat hij inmiddels zó veel gedronken heeft dat hij niet meer beseft dat hij in een zwembroek in het water staat.

Het maakt al niet meer uit, want onze amateur-badmeester wordt door de échte beveiligers uit het water gestuurd om in de armen te vallen van twee dames die met hem op de foto willen. Tijd voor een biertje. Vannacht vliegt hij per opblaaskrokodil naar huis. Of zoiets.

Om 20.00 uur gaat de volumeknop op nul. Rockit herdenkt de slachtoffers van de Loveparade in Duitsland. Meisjes met duivelsoortjes, roodkapje, een groep jongens met onnatuurlijk grote ogen, een roze Salvador Dali-snor, een cowboyhoed. Iedereen zwijgt…

…Dan barst het feest weer los. Rockit loopt gesmeerd. Op de berg bij het Rockitpodium zitten Koen en Teske uit Eindhoven tevreden te zijn. Drie meter verderop ligt iemand in het gras te snurken. Voor het podium danst iedereen. ‘Never grow up!, roepen Susan en Sabine vanaf een schommel. Twee jongens beleven een fotofinish op de opblaasstormbaan.

Aan het eind van de avond zijn het onder meer Dimitri, Ilario Alicante en Ben Sims die de dag afsluiten, waarna het terrein langzaam leegstroomt.

Op de parkeerplaats heeft een groepje jongeren besloten om voor elke zin het woordje porno te plaatsen. Tja, drank, een paar jointjes, de hele dag dansen en ‘een bescheiden hoeveelheid’ andere hulpmiddelen maken creatief.

‘Porno, pakken we de bus?’ ‘Porno, hoe heet ik ook alweer?’ ‘Porno, hé, een dood vogeltje.’ ‘ Porno, volgend jaar weer Rockit?’ ‘Porno, nu naar de afterparty?’ ‘ Porno. Ja!’

Wie: Picknickers, festivalgangers, de modepolitie en een sangria-orakel

Wat: Let’s have a Breakfestival

Waar: Julianapark

Ha, daar klinkt de piepende, krakende, weinig subtiele, maar o zo sfeervolle potten-en-pannen-horlepiep-rock ‘n roll van de Rotterdamse band Crappy Dog. De paraplu’s in het Julianapark zijn inmiddels dichtgeklapt (fijn!) en de muzikanten van Crappy Dog voltooien hun optreden al marcherend door het publiek.

Het Let’s have a Breakfestival is een megapicknick met oud-Hollandse wafels, Surinaamse broodjes, dj’s, bandjes en de modepolitie.

Modepolitie? Nou, eigenlijk zijn Ella en Dorinde – gehuld in zwarte verpleegsterspakjes – van de ‘Global Fashion Victims First Aid Agency’. Ze sloffen door het gras om de bezoekers óf te complimenteren met hun uitdossing óf om ze van mode-advies te voorzien.

Dan hebben ze vast wel een analyse paraat van het ensemble dat… uh… eens kijken… híj daar… van Crappy Dog met die fikkende helm op z’n kop, vanmorgen uit z’n kast heeft getrokken! Toch?

- Dorinde: ,,Zeker. Hij heeft duidelijk gekozen voor de gladiatorenlook. Dat gaan we vaker zien deze zomer.’’ – Ella: ,,En hij heeft oog voor accessoires.’’ – Dorinde: ,,Inderdaad, lekker industrieel. Hij weet z’n identiteit goed om te zetten in zijn look.’’ – Ella: ,,En dan die Duitse helm! Mooi! Deze man is zijn tijd ver vooruit, want de helm – al dan niet uitgevoerd met vuur of een waterfonteintje – komt weer helemaal terug dit jaar.’’ – Dorinde: ,,Goedgekeurd! Een 8,5.’’

Allemaal leuk en aardig, vindt een groep dames even verderop. ,,Maar heb je onze sangria al geproefd?’’ Het is het resultaat van amateur-gifmenger Wilma. Lekker mengsel! Wat is je geheim Wilma?

Kaneel, zo blijkt. ,,Je begint met rode wijn, daar doe je wat spa rood bij en cognac.’’ Een klein scheutje cognac? ,,Nee, een flínke scheut. Dan wat Karvan Cevitam – frambozensmaak – en suikerwater. Vervolgens wat sap van geperste citroen, grapefruit en 2 sinasappels. Eigenlijk moeten er dan nog stukjes fruit in, maar vandaag in en plastic meeneemfles is dat niet handig. En dan het belangrijkste ingrediënt: kaneel.’’

Proost!

—

Drinken, dansen en housen tegen kanker

Wie: Dj’s, meisjes in tennispakjes en een plein vol potentiële, dansende donateurs

Wat: Fight cancer truck tour to Loveland

Waar: Neude/ Monza

Er staat een  dampende vuilniswagen op de Neude. In de wagen staat dj Roog onder een rij zwaailichten platen te draaien. Het plein is gevuld met een dansende, blije meute.

De vuilniswagen is van Fight Cancer die samen met dj’s van Loveland door het land toert. De opbrengst van de drank gaat naar de kankerbestrijding. Net als het entreegeld voor de afterparty die straks in Monza plaatsvindt.

Om de drinkende en dansen meute heen circuleren jongens in blauwe shirts en meisjes meisjes in retro tennispakjes.

De blauwe shirts zijn fondsenwervers: ,,O, u doneert al vijf euro per maand. Heel goed. Wist u dat de meeste mensen 7 euro doneren? Wilt u dat ook doen? Ah, mooi.’’

Muziek van Roog om het gemoed te masseren. Biertjes om het gevoel extra vet aan te zetten. En meisjes in tennispakjes. Het zijn ideale omstandigheden om te werven, vindt Jeroen. Hij mikt op tien nieuwe donateurs vanavond.

De tennismeisjes delen rode zonnekleppen uit. Pr voor het Lovelandfestival dat in augustus plaatsvindt. Én pr voor Fight Cancer, een doel waar ze zichzelf graag een dagje ter beschikking willen stellen.

En? Werkt het? Daar staan twee jongens, Dave en Joey. Zonnekleppen op en ijsjes in de hand. Roog draait op de achtergrond stug door. Zijn ze al donateur geworden vanavond?

,,Nou,’’ zegt Dave. ,,Samen met mijn vriendin doneer ik al. Voor de bestrijding van kanker. Zielige dieren. AIDS. Apen. Elke keer als er kinderen met koekjes voor de deur staan met koekjes bezwijkt mijn vriendin.’’

Okee, goed excuus. Ondertussen gaan de poorten van Monza open. Dj Marnix neemt plaats achter de draaitafel. Dansen tegen kanker. Ziet er goed uit.

Wie: Gruwelijke mensen

Wat: Roffest

Waar: Julianapark

Op het hoofdpodium staat Nebulon rijmen, te beuken en te heersen. In de Wobbeltent wordt gewobbeld. Alles is ‘flow’, de ‘vibe’ is goed en in het gras probeert een jongen van de letters in het woord ‘Boemklatsch’ het woord ‘knuffelrock’ te maken. Het schijnt te kunnen.

Tegenover het hoofdpodium staat de tent Arena. Hier vindt een Rofum (debat) plaats over ‘monnie’ (geld). En over ‘het roofzuchtige kapitalisme dat niet meer werkt’. Er wordt een jointje gerookt en geluisterd.

Hoe nu verder, luidt de vraag aan Willem Middelkoop – economisch journalist en financieel nostradamus.

Hij vertelt dat de wereldwijde schuldenlast groeit en groeit, en dat ‘we’ – áls we willen – deze schulden ‘gewoon’ kunnen schrappen. Immers, het meeste geld en de meeste schulden bestaan alleen op papier. ,,Áls de pijn maar groot genoeg is, kan het, een doorstart.’’

De dj vindt het mooi en zet een plaatje op. ,,Don’t worry… About a thing… Cause every little thing… Gonna be allright.’’ Het is good old Bob Marley die zingt over drie vogeltjes. Iedereen knikt tevreden.

Er hangt een idealistisch sfeertje op Roffest. Het gaat ze niet om de monnie, maar om zaken als artistieke vrijheid, creativiteit en vrijheid is z’n algemeenheid.

Als het niet zo flauw zou klinken, zou je ze best de hippies van deze eeuw kunnen noemen. Met Colin ‘Kyteman’ Benders als opperbloemenkind.

En zijn maatje Pax natuurlijk, de bloemenreus en één van de organisatoren van Roffest, die minstens zo vriendelijk is als hij er gevaarlijk uitziet. Hij rept over de veelkleurigheid van hiphop. En over hiphop terugclaimen van de gasten die dénken dat ze bruut zijn.

Pax heeft nog enkele miljoenen mensen in het vizier die hij wil bereiken. Dus volgend jaar komt er gewoon weer een Roffest. Vandaag treedt hij zelf niet op, omdat een mens nu eenmaal ‘aan één kunstwerk tegelijk kan werken’.

Het kunstwerk van vandaag heet Roffest: een stampend feestje met vette beats (al dan niet gecombineerd met strijkers, dubstep, blazers, techno en/ of reggae). Hiphop in al z’n verschijningsvormen.

Op de rand van de halfpipe zitten – als je goed kijkt en als je ze wílt zien, naast Kyteman – de drie kleine vogeltjes van Bob Marley, nu gedirigeerd door Kyteman met zijn skateboard in de hand… Singin’ sweet songs… Don’t you worry…

—

Cocktailbattle voor ome Joop

Wie: Musicalsterren uit Mama Mia! En All shook up

Wat: Cocktailschudwedstrijd

Waar: Café Hofman

Het is Abba versus Elvis. Zweden versus Amerika. Pipi Langkous versus Al Bundy. Knäckebröd versus hamburgers. Joop van den Ende versus Joop van den Ende. Het is de cocktailschudwedstrijd tussen de casts van de musicals Mama Mia! en All shook up.

Waarom? Om een pr-momentje te creëren. Zet wat sterren bij elkaar, laat ze iets geks doen, nodig wat fotografen (en Bubbels) uit en je genereert weer wat aandacht voor je product, in dit geval musicals.

Is dat nodig dan? Nou, de pr-dames en heren achter deze voorstellingen willen dat u weet dat All shook up vanaf morgen één week te zien is in de Stadsschouwburg. En Mama Mia! is vanaf de 20^ste tot en met de 25^ste komt Mama Mia! te zien in het Beatrixtheater. Dáárom.

En dus is op de stoep van café Hofman een bar opgetuigd (mogelijk gemaakt door Bols die graag een graantje meepikt dit pr-moment). En de casts van de twee musicals zijn opgetrommeld om lekker cocktails te maken.

In de eerste ronde moeten ze allen een Orange Collins maken. Chef-schudder Ara Carvallo van Bols doet het één keer (heel snel) voor en het grote schudden kan beginnen. Van team All shook up blijkt Tommie Christiaan de beste schudder. Van team Mama Mia! is dat Anouk van Nes.

Zij mogen in de finale zelf een cocktail bedenken en ze worden beoordeeld op smaak, techniek en flirt-tending. Het mengsel van Tommie (All shook up, Elvis, hamburgers) wint. Waarna de sterren snel hun cocktails soldaat maken en binnen een uur na aanvang van de battle alweer verdwenen zijn.

De stoelen zullen tijdens de voorstellingen ongetwijfeld vol zitten met musicalliefhebbers. Joop van den Ende – de grote man achter beide producties – mag tevreden zijn.

Lééft!

Nee, hij werd níet op 13 mei 1988 om drie ’s morgens dood gevonden op de stoep van Prins Hendrik Hotel in Amsterdam, loodrecht onder zijn hotelraam, met een stilstaande bloedsomloop vol met heroïne en cocaïne.

Hij lééft!

Hij woont aan de Oudegracht en deelt een pand met Explorama en het paar De Boer/ Lopuhaä, gewoon hier in Utrecht. Hij leeft een anoniem bestaan. Soms grijpt hij zijn trompet om – in stilte en alleen voor zichzelf – te onderzoeken of hij zijn skills nog niet is verloren.

Dan zet hij een hoed op, laat hij een baard staan en kruipt hij stiekem op het open podium van Ceesplace.

Eens aanbellen…

Eric Hanse van Explorama doet open. Nee, Chet woont hier niet. Tuurlijk niet. Chet is dood. Helaas. Dat vervelende verhaal. Dat hotel in Amsterdam. De sprong. Of de val. Niemand weet het zeker. Het was tragisch. Dat zeker. ,,We hadden een bel over. Die gaven we in 1998 aan Chet. Het is een eerbetoon.’’

Stadsleven is niet eerste die aanbelt, vertelt Hanse. Sommige mensen weten wél dat hij ergens op een stoep aan z’n eind is gekomen en denken dat dat best eens hier geweest zou kunnen zijn en bellen aan om dat te verifiëren. Er lag ook eens een briefje op de mat ‘Hi Chet, how are you’ met de groeten van Miles. Grapje van de apotheker in de Twijnstraat.

Er belde eens een chetfan aan. Ze had een cd’tje in haar hand met Chetmuziek, waarvan ze zeker wist dat niemand het kende. Het was een zeldzame collectie liedjes met een zíngende Chet. Ze overhandigde het als een cadeautje en verdween, voordat Hanse ’bedankt’ kon zeggen.

De muziek op de cd is prachtig, vindt Hanse. En inderdaad, hij kende het niet. Zo nu en dan draait hij schijfje. Dan denkt hij aan Chet, zijn muziek en zijn tragische einde. Maar hij denkt ook aan de dame van de cd – wie was ze? – en bedankt haar, elke keer weer.

Wie: Wereldmensen

Wat: Wereldfeest

Waar: Julianapark

Een barman uit Peru met een roestvrijstalen glimlach. Een bananenbiertje met biologische ingrediënten uit de hele wereld. En twee mannen die aan de bar hangen; eentje met een Afrikaans gewaad aan en eentje in een fc Utrechtshirtje.

Culturen die samenkomen onder een palmboom in het Julianapark. Ziedaar het Wereldfeest in een notendop. Of beter: kokosnotendop, want het exotische biertje Mongozo wordt geserveerd in een halve kokosnoot…

Proost, zeggen de heren tegen elkaar. De kokosnoot wordt bijna perfect synchroon soldaat gemaakt. Het genot van bier is universeel. Bier verbroedert. De Peruaan grijnst.

Ondertussen staat de Amerikaans-Jamaicaanse reggaeformatie Groundation op het Rabopodium te spelen voor een muur van wietdampen en komt aan de overkant van het veld het publiek bij van het overrompelende Australische dubgezelschap Dubmarine.

In het gras langs de kant ziet een groepje gehoofddoekte vrouwen hoe een man met een grote glimlach – in een geblokt broekje met een lichtgevend roze pet op – een passerend meisje op de kont slaat. Ze laat bijna haar vietnamese loempia’s vallen. Ze kunnen er gelukkig allemaal om lachen.

Etenstijd. Het begint drukker te worden bij de Italiaanse ijskar, Thaise currykraam en de rotiboer. Voor wie al dat wereldse gedoe een beetje te veel wordt, staat daar, ingeklemd tussen het veldje met de waterpijpen en de buikdanstent, een, jawel, het is er écht eentje: POFFERTJESKAR!

Poffertjes met roomboter, poedersuiker, compleet met prikkertjes voorzien van de nationale driekleur. Geen wereldfeest zonder poffertjes en bier uit een kokosnoot.

—

Alles funky, funky, funky

Wie: Funky mensen

Wat: Supernatural funkfestival

Waar: Strand Oog in Al

De kleine Tobin (volgende week 1 jaar) leunt losjes tegen de schenen van haar vader Bart. De jongste bezoeker van Supernatural beleeft de ene na de andere muzikale deja vu; haar ouders lieten haar namelijk al vóór haar geboorte proeven van de mooiste muziek. Tobin is blij.

Haar vader neemt funkmuziek het liefst zo vet en zo vies mogelijk (‘alsof je tot je enkels in de modder staat’) tot zich. En ook hij vermaakt zich prima.

Ze luisteren naar Laura Vane and the Vipertones en kopen meteen na het optreden Laura’s album. Op vinyl ‘uiteraard’.

Daar komt organisator Michiel Matthijssen voorbij. Strand Oog in Al verschiet van kleur. Alles is ineens een beetje oranje, zelfs het gras en het zand. De beeld wordt ook een beetje korrelig. Terug naar de jaren zestig en zeventig.

Matthijssen: ,,Het ontspannen en vrije sfeertje uit die tijd wilde ik neerzetten. Chille dudes. Blije meisjes. Beetje dansen. Beetje loungen.’’ Hij is geslaagd in z’n opzet.

Even verderop ligt Hans op de massafetafel van Ramona. Haar zaak heet Stille Verhalen. Het stille verhaal van Hans luidt vandaag als volgt: over een kwartiertje zijn zijn nek en rug weer soepel en zijn de knopen weggewerkt.

Vervolgens loopt hij richting podium om zich daar tussen de feestende menigte te voegen. Misschien haalt hij onderweg eerst nog even een biertje…

Het is lastig om het hier níet naar je zin te hebben. En ineens is alles ineens funky. De dames op de schommelstoel zijn funky. Die blauwe trainingsbroek daar is funky. De plaatselijke scoorterjeugd aan de andere kant van het water die ook een glimp van de muziek probeert op te vangen is funky. De hamburgers zijn funky. Het voorbijvarende schip is funky. De geïmproviseerde dance-contest is funky. Hoedjes van stro zijn funky.

En de muziek is zwart, wit, vol soul, jazzy, dampend, lekkerrrr, rond en zo nu en dan moddervet. Ook funky dus.

Fredo’s vioolkistje ligt uitnodigend op straat als Fabio Fredo viool laat spelen. Dames en heren, daar mogen de euro’s in!

Het duo komt uit Italië. Milaan, om precies te zijn. Fredo is een creatie van Fabio. Hij leerde het vak van de poppenspeler Massimo. Fabio’s moeder naaide de kleertjes. Zijn vrienden hielpen met de muziekkeuze. Nu reizen ze de wereld rond, verbonden door touwtjes.

Ze komen net uit Frankrijk en Duitsland. Nu zijn ze even in Utrecht. Straks in Amsterdam. Daarna zetten ze koers richting België en Parijs. In het najaar verkassen ze naar Australië, omdat het daar dan nog steeds warm genoeg is om te performen.

Veel passanten op de Lijnmarkt zijn blij verrast door het duo. Even geen trekzakken, gitaristen of draaiorgels, maar een poppenspeler die zijn creatie Brahms laat spelen. En de muziek uit de films Titanic en the Godfather. Straks komt ‘Somewhere over the Rainbow’ voorbij.

Toch hebben ze in Duitsland en Nederland een enigszins afwijkende manier om hun bewondering te tonen, vertelt Fabio. Eén van de winkeliers heeft gedreigd de politie te bellen, vanwege ‘het kabaal’. ,,Het kabaal! Ik probeerde nog uit te leggen dat het hier om muziek gaat. Muziek!’’

Zonder succes. ,,En één van de gitaristen hier op straat heeft me bedreigd. Morgen ben ik weg hier. Twee dagen eerder dan gepland.’’ Zijn marionet is ‘the most fragile thing in the world’. Geen ruzies, risico’s en ander gedoe. Wegwezen.

Als het aan Fabio ligt, is de stad – welke stad dan ook – een fijnere, gelukkigere plek als er poppenspelers, muzikanten, jongleurs en clowns actief zijn. Daar denkt kennelijk niet iedereen zo over.

Stadsleven geneert zich een beetje voor de behandeling die deze sympathieke snorremans – die met zijn zelfgemaakte pop een beetje vreugde naar de Domstad kwam brengen – heeft gekregen. We wensen Fabio en Fredo veel geluk in andere delen van de wereld waar ze wél de waardering krijgen die ze verdienen.

Wat: MidZomerGracht spektakelweekend. Tijdens dit festival presenteren homo-organisaties zichzelf. Doel: tolerantie vergroten.

Waar: Op en rond de Jacobibrug

Het was begin jaren vijftig. Seks bestond niet. Men had ‘gemeenschap’. En alleen binnen het huwelijk. Jacques Drabbe besloot een contactadvertentie te zetten in muziekblad Tuney Tunes.

Hij zocht ‘een vrind’. En maar hopen dat er iemand zou reageren die ook was zoals hij: homo.

Ook homo’s bestonden toen eigenlijk niet. Jacques wist beter. Er was er in ieder geval eentje. Hijzelf. Maar er waren er meer. Hij vond ze bij het C.O.C., het Cultuur- en Ontspannings Centrum. Op zijn lidmaatschapskaart stond een schuilnaam: Durfteleven.

Homo’s vormden een subcultuur. Het was underground. In openbare gelegenheden samenkomen, was onmogelijk. Vaak kwamen ze samen bij Jacques thuis. Beetje praten. Beetje sjoelen. En – al dan niet gehinderd door de zedenpolitie – dansen. Hij werd voorzitter van C.O.C. Midden Nederland en bleef dat elf jaar.

Nu, bijna zestig jaar later, staat Jacques op een podium op de Jacobibrug en neemt hij de Annie-Brouwer-Korfprijs in ontvangst uit handen van Victor Everhardt. ,,Want hij heeft zich op een bijzondere manier ingezet voor integratie en emancipatie van homoseksuele mannen en vrouwen.’’

Jacques – nu 81 – is bescheiden. ,,We hebben met z’n allen veel bereikt in de homo-emancipatie. Met. Z’n. Allen. Dus. Maar 2010 jaar na de geboorte van Jezus Christus en ruim veertien eeuwen na de geboorte van Mohammed zijn we nog niet klaar met de emancipatie.’’

Organisator Marc Kebbers van het festival knikt instemmend. ,,Een festival als deze is nog steeds nodig.’’ Homo’s worden nog steeds de wijk uitgejaagd door intolerant volk, bleek deze week.

Bezoekers van homocafé Bobytalk moeten nog steeds dood, laten sommige passanten regelmatig weten via een opengedraaid autoraampje, zegt cafébaas Feibe Zweers. Soms krijgen zijn gasten klappen. Steeds vaker zijn jongens ‘een beetje homo’, dus alleen in het weekend, vertelt Zweers. ,,Uit angst. Dat moet anders.’’

Is dit festival dan zó’n ernstige aangelegenheid? Welnee. Er wordt vooral gefeest. Gedanst. Gelachen. Gedronken. Er wordt gepraat, over alles, over niks. Zoals mensen doen op een feestje.

—

De wereld door prijswinnende lenzen

Wie: Prijswinnende fotografen Annie van Gemert, Willeke Duijvekam, Kees van de Veen en (afwezig) Robin Utrecht, burgemeester Wolfsen, Rabobankdirecteur Laurent van den Nouwland en Volkskrantveteraan Jan Tromp

Wat: Opening Expositie World Press Photo 2010 (tot en met 8 juli gratis te bezichtigen)

Waar: Janskerk

De prijs voor beste foto in de categorie hard nieuws van volgend jaar is alvast geclaimd door Rabobankdirecteur Laurent van den Nouwland. Hij gaat zijn dochter fotograferen op het moment dat ze haar eindexamenresultaat te horen krijgt.

Volgens burgemeester Wolfsen maakt hij vooral kans als blijkt dat ze gezakt is… Grapje.

Het gaat bij de opening van de tentoonstelling World Press Photo 2010 natuurlijk niet om dit lollige duo, maar om de beste persfoto’s van het afgelopen jaar uit de hele wereld. Die hangen in groot formaat tot 8 juli in de Janskerk.

Gruwelijke, ontroerende en confronterende foto’s die de wereld laten zien zoals die eruit ziet door lenzen van de beste persfotografen van Nederland.

Dat is soms mooi, vaak confronterend, hier en daar ontroerend, maar steeds met groot vakmanschap in beeld gebracht. Obama komt voorbij, atletische oudjes, een steniging in Somalië, een naakte Japanner die push-ups doet, veel oorlog en weinig vrede.

En natuurlijk, de winnaar: Pietro Masturzo die vastlegde hoe mensen op de daken van Teheran ‘Allah is groot’ en ‘dood aan de dictator’ schreeuwden, nadat Ahmedinejad de verkiezingen had gewonnen.

Nederlandse fotografen blijken goed mee te komen op wereldniveau:

Annie van Gemert, 2^de prijs portretten. Ze legde de ontwikkeling vast van jongensachtige meisjes en meisjesachtige jongens gedurende de pubertijd.

Willeke Duijvekam, 3^de prijs portretten. Ze registreerde de twijfels, opluchting en confrontaties van het jongetje Koos dat zich meer een meisje voelt en Eva wordt.

De eerste keer meisjeskleding aan, bij de dameskapper, en tutten met vriendinnen. Op weg naar een geslachtsveranderende operatie als Eva 18 is.

Kees van de Veen, 3^de prijs kunst en entertainment. Kees richtte zijn camera op een kunstenaarsduo dat mensen portretteert bij verschillende achtergronden (je moet het zien om het te snappen).

Robin Utrecht, eervolle vermelding in de categorie hard nieuws. Hij legde tijdens Koninginnedag de zwarte Suzuki van Karst Tates vast; rondvliegende lichamen en een agent die zich (nog) niet bewust is van het drama.

Robin toont zich een échte nieuwsfotograaf; hij is niet aanwezig bij de opening; vermoedelijk schreeuwt de actualiteit om zijn aandacht.

Hij heet Pax. Zijn vrienden zeggen Peks. En zijn ouders gaven hem bij zijn geboorte – 29 jaar geleden – de naam Hein. Wij houden het op Pax.

Hij is hiphopper, tekstschrijver, imponerend groot van lichaam én geest, mc in het orkest van Kyteman, hiphopgoeroe, etc, etc, etc…

Nu is hij met zijn stichting Habek vooral druk met de organisatie van Roffest, een internationaal hiphopfestival op 3 juli in het Julianapark. Hiervoor komen hiphopcollectieven uit binnen- en buitenland naar Utrecht om op het podium te freaken, te vernieuwen en te verbazen.

In Pax’ ogen moet muziek niet een kopie van een kopie van een kopie zijn. ,,Dus je moet mensen en collectieven ruimte geven, stimuleren en aansporen tot HET EXPERIMENT.’’ Met hoofdletters ja. Eigenlijk zoals Kyteman, hijzelf en de rest van de vriendenclub het afgelopen jaar hebben gedaan. Ze werden dé muzikale sensatie van het afgelopen jaar.

In zijn ogen moet de nieuwe nachtburgemeester hetzelfde doen: ,,Alle creatieve mensen uit de stad ruimte geven en faciliteren. Hiphoppers. Bands. Schrijvers. Iedereen. Ik wil overal broedplaatsen. Liefst langs de gracht. In de kelders. Zodat het water hun creaties door de stad, de wereld in kan voeren. Zoiets.’’

De nachtburgemeester moet dat aanjagen, de gemeente erbij betrekken en – uiteraard – meedoen, vindt hij. ,,Er loopt zó veel talent in Utrecht. Ik mis soms de faciliteiten om alles eruit te halen.’’

Zijn eigen nachten bestaan uit ‘strollen’ (struinen door de straten) en onderweg mensen tegenkomen om vervolgens te landen in het SJU-huis, Tivoli, Ekko, tussen de Belgische bieren, of bij Checkpoint Charlie (Charlie Chu).

Ben of ken jij de nieuwe nachtburgemeester van Utrecht? Mail dan naar: un.stadsleven@ad.nl.

Wat: Haringparty

Waar: Restaurant Zuiver

Daar sta je dan, voormalig Tweede Kamerlid, oud-rechter én nu burgemeester van één van de vier grote steden – na een spannende verkiezingsnacht – op een haringparty vol VVD’ers.

Even doorbijten dus, want jouw PvdA heeft zojuist met één zeteltje verschil van de VVD verloren, na een absurde en uitermate nerveuze nek-aan-nekrace.

En dat precies in de week waarin je moest uitleggen waarom je tijdens een zakenreis businessclass naar Sjanghai vloog, terwijl economyclass de norm is voor dergelijke reizen. En je heet Aleid Wolfsen. Wat zeg je dan? ,,Hij smaakt heerlijk dit jaar… Heerlijk vet – niet zo vet als vorig jaar – maar toch: vet genoeg.’’

Was de burgemeester in aanmerking gekomen voor een ministerspost als de PvdA de grootste partij was geworden? Daar willen we liever niet aan denken, want dan raken we hem kwijt. Gelukkig zorgt een zigeunerorkestje voor afleiding.

Het is de tweede editie van dé Utrechtse haringparty, zoals organisatoren René Pfeiffer en Marco Peek het noemen. Een exclusieve sessie; zonder uitnodiging kom je niet binnen.

Er staan drie fraaie auto’s (een Rolls Royce en twee Maserati’s) voor de deur om het niveau van het feestje te benadrukken. Gestropdaste heren brengen auto’s van de gasten naar de parkeerplaats.

Haring, sushi oesters en wijn in overvloed. Achter de haringkar staat Patrick Smit (in 2003 nummer drie op het NK haringschoonmaken) uit te leggen hoe je haring kan eten:

- Op z’n Amsterdams; in stukjes met een augurkje erbij.

- Op z’n Rotterdams; regelrecht van de graad happen, wérken voor je hap.

- Op z’n traditioneels; vastpakken bij de staart, sleuren door de uitjes, knakje in de nek en dan slobberen. Dat is Patricks favoriet.

Haringmeisjes Anne en Angela staan bij de in- en uitgang. Ook zij benadrukken overtuigend het niveau van het feestje.

Binnen spreekt de burgemeester de gasten toe. ,,Met haring zie je het leven een beetje van de zonnige kant.’’

—

Alles goud wat er blinkt

Wie: Vooral Aziz, maar ook tientallen mensen, elk met fladderende gouden cape

Wat: Opening van de expositie Goud!

Waar: Museum Catharijneconvent

Bezoekers van de opening van Goud in Museum Catharijneconvent krijgen bij binnenkomst een gouden cape omgehangen. Op het binnenpleintje zit op drie meter hoogte een gouden prinses. Altsopraan Helena Rasker zingt Wagner.

Op het ritme van een trommel en de armgebaren van Aziz, mode-ontwerper, kunstenaar en samensteller van de expositie, lopen de gasten rondjes om de prinses. ,,Om de energie van goud te creëren,’’ mijmert Aziz. Het heeft iets weg van een sektarisch aanbiddingsritueel voor het kostbare goedje.

Na deze openingsperformance mogen de gasten het museum betreden. Alleen de prinses blijft achter op het pleintje. Hoog en majesteitelijk.

,,Het museum heeft veel prachtige gouden voorwerpen in het depot waar we weinig mee deden,’’ zegt curator Marc de Beyer. ,,Daar wilden we iets mee.’’

Dus belden ze Aziz. Aan de hand van acht thema’s stelde hij een overweldigende expositie samen. Gouden voorwerpen van over de hele wereld maakten de tentoonstelling compleet: een gouden masker van Michael Jackson, een gouden kalf van Carice van Houten en één van de Ballons d’Or van (gouden bal) Marco van Basten.

Zo bracht Aziz bekende gouden logo’s van toen (een eeuwenoud kruis) en nu (de gouden swoosh, het merkteken van Nike) bijeen. Er liggen een vergulde bijbel en een gouden exemplaar van de iPad, ‘het heilige boek van nu’.

En natuurlijk staat ook de gouden collectie jurken van Aziz zelf te schitteren. De bezoekers vinden het schitterend. Stuk voor stuk.

Eén bezoeker heeft ook een andere interesse. Op weg naar de uitgang vraagt hij de prinses – ‘ik bedoel dit niet zo oneervol als het klinkt’ – of hij onder haar jurk mag kijken.

Ze lacht en snapt dat de rol van goud door de eeuwen nauwelijks is verandert. ,,Echt, mijn belangstelling is niet erotisch, maar technisch van aard,’’ probeert hij. Toch maar niet zegt ze. Net als vroeger gaan sommige mensen een beetje gek doen van goud.