Durfteleven wordt beloond

Wie: Feestende homo’s, lesbo’s, bi’s en een handvol hetero’s.

Wat: MidZomerGracht spektakelweekend. Tijdens dit festival presenteren homo-organisaties zichzelf. Doel: tolerantie vergroten.

Waar: Op en rond de Jacobibrug

Het was begin jaren vijftig. Seks bestond niet. Men had ‘gemeenschap’. En alleen binnen het huwelijk. Jacques Drabbe besloot een contactadvertentie te zetten in muziekblad Tuney Tunes.

Hij zocht ‘een vrind’. En maar hopen dat er iemand zou reageren die ook was zoals hij: homo.

Ook homo’s bestonden toen eigenlijk niet. Jacques wist beter. Er was er in ieder geval eentje. Hijzelf. Maar er waren er meer. Hij vond ze bij het C.O.C., het Cultuur- en Ontspannings Centrum. Op zijn lidmaatschapskaart stond een schuilnaam: Durfteleven.

Homo’s vormden een subcultuur. Het was underground. In openbare gelegenheden samenkomen, was onmogelijk. Vaak kwamen ze samen bij Jacques thuis. Beetje praten. Beetje sjoelen. En – al dan niet gehinderd door de zedenpolitie – dansen. Hij werd voorzitter van C.O.C. Midden Nederland en bleef dat elf jaar.

Nu, bijna zestig jaar later, staat Jacques op een podium op de Jacobibrug en neemt hij de Annie-Brouwer-Korfprijs in ontvangst uit handen van Victor Everhardt. ,,Want hij heeft zich op een bijzondere manier ingezet voor integratie en emancipatie van homoseksuele mannen en vrouwen.’’

Jacques – nu 81 – is bescheiden. ,,We hebben met z’n allen veel bereikt in de homo-emancipatie. Met. Z’n. Allen. Dus. Maar 2010 jaar na de geboorte van Jezus Christus en ruim veertien eeuwen na de geboorte van Mohammed zijn we nog niet klaar met de emancipatie.’’

Organisator Marc Kebbers van het festival knikt instemmend. ,,Een festival als deze is nog steeds nodig.’’ Homo’s worden nog steeds de wijk uitgejaagd door intolerant volk, bleek deze week.

Bezoekers van homocafé Bobytalk moeten nog steeds dood, laten sommige passanten regelmatig weten via een opengedraaid autoraampje, zegt cafébaas Feibe Zweers. Soms krijgen zijn gasten klappen. Steeds vaker zijn jongens ‘een beetje homo’, dus alleen in het weekend, vertelt Zweers. ,,Uit angst. Dat moet anders.’’

Is dit festival dan zó’n ernstige aangelegenheid? Welnee. Er wordt vooral gefeest. Gedanst. Gelachen. Gedronken. Er wordt gepraat, over alles, over niks. Zoals mensen doen op een feestje.

De wereld door prijswinnende lenzen

Wie: Prijswinnende fotografen Annie van Gemert, Willeke Duijvekam, Kees van de Veen en (afwezig) Robin Utrecht, burgemeester Wolfsen, Rabobankdirecteur Laurent van den Nouwland en Volkskrantveteraan Jan Tromp

Wat: Opening Expositie World Press Photo 2010 (tot en met 8 juli gratis te bezichtigen)

Waar: Janskerk

De prijs voor beste foto in de categorie hard nieuws van volgend jaar is alvast geclaimd door Rabobankdirecteur Laurent van den Nouwland. Hij gaat zijn dochter fotograferen op het moment dat ze haar eindexamenresultaat te horen krijgt.

Volgens burgemeester Wolfsen maakt hij vooral kans als blijkt dat ze gezakt is… Grapje.

Het gaat bij de opening van de tentoonstelling World Press Photo 2010 natuurlijk niet om dit lollige duo, maar om de beste persfoto’s van het afgelopen jaar uit de hele wereld. Die hangen in groot formaat tot 8 juli in de Janskerk.

Gruwelijke, ontroerende en confronterende foto’s die de wereld laten zien zoals die eruit ziet door lenzen van de beste persfotografen van Nederland.

Dat is soms mooi, vaak confronterend, hier en daar ontroerend, maar steeds met groot vakmanschap in beeld gebracht. Obama komt voorbij, atletische oudjes, een steniging in Somalië, een naakte Japanner die push-ups doet, veel oorlog en weinig vrede.

En natuurlijk, de winnaar: Pietro Masturzo die vastlegde hoe mensen op de daken van Teheran ‘Allah is groot’ en ‘dood aan de dictator’ schreeuwden, nadat Ahmedinejad de verkiezingen had gewonnen.

Nederlandse fotografen blijken goed mee te komen op wereldniveau:

Annie van Gemert, 2de prijs portretten. Ze legde de ontwikkeling vast van jongensachtige meisjes en meisjesachtige jongens gedurende de pubertijd.

Willeke Duijvekam, 3de prijs portretten. Ze registreerde de twijfels, opluchting en confrontaties van het jongetje Koos dat zich meer een meisje voelt en Eva wordt.

De eerste keer meisjeskleding aan, bij de dameskapper, en tutten met vriendinnen. Op weg naar een geslachtsveranderende operatie als Eva 18 is.

Kees van de Veen, 3de prijs kunst en entertainment. Kees richtte zijn camera op een kunstenaarsduo dat mensen portretteert bij verschillende achtergronden (je moet het zien om het te snappen).

Robin Utrecht, eervolle vermelding in de categorie hard nieuws. Hij legde tijdens Koninginnedag de zwarte Suzuki van Karst Tates vast; rondvliegende lichamen en een agent die zich (nog) niet bewust is van het drama.

Robin toont zich een échte nieuwsfotograaf; hij is niet aanwezig bij de opening; vermoedelijk schreeuwt de actualiteit om zijn aandacht.

RUBRIEK: Bubbels, AD/UN